عراق؛ چهار سال ديموکراسي با خاک و خون!

محمد کبير (حقمل)

از زمان تجاوز امريکا بر عراق پوره چهار سال مي گذرد. چهار سال قبل از امروز امريکا با سلاح هاي  پيشرفته و فوج نهايت مجهزش بر عراق ده سال تعزيرات اقتصادي کوبيده حمله کرد و طي چند روز حکومت صدام را که بيشتر از سي سال زمام امور عراق را در دست داشت، سرنگون ساخت.

دليل عمدهء حملهء امريکا بر عراق از بين بردن رقيب عمدهء ايالات متحده و رژيم اسرائيل در شرق ميانه بود. صدام حسين بعد از اينکه طي حمله بر کويت دست از دوستي امريکا برداشت؛ يکي از مطرح ترين دشمنان امريکا در شرق ميانه به حساب ميآمد. در ابتدا وي يکي از مهره هاي مهم دوستي امريکا د رمنطقهء نفت خيز و غني بين النهرين بود. زمانيکه در ايران حکومت طرفدار امريکا سقوط کرد و قدرت به دست مذهبيون شيعه افتاد، امريکا مجبور بود يکي از حکام مقتدر را در منطقه از خود سازد، تا در ضمن اينکه راه نفوذ امريکا در آنجا باز باشد، در پهلويش جلو گسترش ايديالوژي  اسلامگرايي سياسي نيز گرفته شود. صدام حسين از آوان حکومتش بحيث يک رئيس جمهور روشفنکر؟! قد علم نمود. وي هيچ نوع سد مذهبي را در مقابل پيشرفت عراق نه مي پذيرفت و جداً با آن مقابله مي کرد. در عين حال صدام نخستين کسي بود که خيال زمامداري بزرگ شرق ميانه در سرش بود. امريکا نيز نخست براي اينکه صدام اعتنايي به اصول دين در مورد پيشرفت کشورش نداشت و در ضمن آن دعواي سلطه بر شرق ميانهء بزرگ نيز در سرش خطور مي کرد، وي را در مقابل ايران تقويه نمود. جنگهاي چندين سالهء ايران و عراق که عامل کشته شدن هزاران مسلمان، شد فرصت مهم ضعف حکومت ايران براي امريکا توسط صدام بود. در اين جنگ امريکا از ته دل صدام را حمايت کرد و کوشش نمود تا اين آتش هرچه بيشتر شعله ور باشد.

بعد از جنگ ايران صدام بر کويت حمله کرد. حمله بر کويت آغاز اختلاف نظر ميان عراق و امريکا بود که در نتيجهء آن امريکا مستقيماً در شرق ميانه مداخله نمود و عساکرش را از زمين و هوا به کويت فرستاد. بعد از خروج نيروهاي عراقي از کويت، امريکا در صدد بهانه هاي مختلف براي رژيم صدام شد؛ اما صدام با آنهم پيوسته در کوشش پيشرفت کشورش بود. وي با اعمار بلند منزل ها، سرکها و سيستم هاي تعليمي و برقي عراق را به يک کشور پيشرفته تبديل کرد. در زمان صدام دورترين نقطه عراق داراي مكتب و كلينيك شد و سركهاي اين كشور نيز به گونه جديد آن ساخته و اعمار گرديد. روزي هم رسيد که فوج تحت امر صدام چهارمين فوج دنيا به حساب ميامد، اين همه پيشرفتها خاري بود که هر آن در چشم امريکا مي خليد و صحنهء نفوذ آن را در شرق ميانه تنگ و نا مساعد مي ساخت. امريكا نيز به منظور از بين بردن اين خار و يافتن يك مهره جديد در منطقه شرق ميانه در صدد از پا در آوردن صدام حسين شد. ايالات متحده به بهانهء اينکه صدام اسلحهء کشتار جمعي مي سازد و امنيت جهاني را برهم مي زند، عراق را هدف تعزيرات اقتصادي قرار داد، اين تعزيرات به مرور زمان سخت تر مي شد و شكل مرض سرطان را براي وجود نو به پا ايستاده و روبه پيشرفت عراق را گرفت، تا آنکه اسرائيل و امريکا تا حملهء مستقيم آن کشور بر عراق، وقت نا وقت مناطق مختلف عراق را هدف راکتهاي خود قرار مي داد. به عقيدهء آگاهان، اين حملات حيثيت ضربات کوچک قبل از شکار بر وجود حيوان عظيم الجثه را داشت.

 بعد از سال 1999 م صدام و حکومتش هدف سخت ترين خواهشات امريکا و ملل متحد قرار گرفت. گرچه قبل از آن هيئت هاي جستجوي سلاح هاي هستوي در عراق رفت و آمد مي کرد؛ اما با آغاز قرن بيست و يک اين روند تندتر شد، ايالات متحدهء امريکا در سال 2003 در حالي آماده گي براي حمله بر عراق را مي گرفت که هيئت هاي ملل متحد مصروف تفتيش اسلحهء حکومت صدام بود. وقتي كه امريکا به صورت کامل آمادهء حمله بر عراق شد، هيئت ملل متحد را از اين كشور بيرون کرده و به نام اينکه صدام اسلحه اش را از ديد هيئت مخفي مي كند، بالاي اين کشور حمله کرد. در ابتدا تصور مي شد که شايد صدام بتواند تا اندازهء زياد جلو حملهء امريکا را بگيرد؛ اما حملات بي رحمانهء امريکا و حالت ضعيف دولت عراق باعث اين شد که بعد از چند روز به شمول بغداد شهرهاي مهم عراق و حكومت صدام سقوط نموده و حکومت امريکايي در آن کشور بر پا گردد. مدتي بعد از سقوط رژيم صدام به دست امريکا، اکثر مقامات حزب بعث و وزراي کابينهء  صدام به چنگ نيروهاي امريکايي افتادند که در اين سلسله بالاخره صدام نيز اسير  قواي امريکايي گشت.

عراق بعد از اشغال

بعد از اينكه در عراق حكومت تحت امر صدام سرنگون گرديد و عراق به دست نيروهاي امريكايي افتاد، در اين كشور يك حكومت امريكايي بنيان گذاري گرديد. يکتن از جنرالان امريكايي زمام امور عراق را به دست گرفت و در پهلوي آن راه ورود بي حد و حصر (شيعيان عقده مند) به دواير دولتي عراق باز گرديد. در پهلوي آن مقاومت پراگنده قواي دولت قبلي عراق و ديگر جنگجويان عراقي كه بعد از حمله امريكا بر اين كشور دست به اسلحه برده بودند، نيز در گوشه و كنار عراق دوام داشت.

در اولين روز سقوط بغداد، نيروهاي امريكايي مجسمه هاي صدام را كه در چهارراهي هاي شهر نصب گرديده بود، سرنگون ساختند و شيعيان عراقي نيز از فرط خوشي، بالاي اين مجسمه ها به رقص و پايكوبي پرداختند. در پهلوي آن موزيم هاي بزرگ عراق كه آثار باستاني هزاران سال قبل بين النهرين(يكي از مراكز تمدن كهن) در آنها جابجا گرديده بود، براي چندين ماه در معرض عام و تام قرار گرفت و بزرگترين بخش اين آثار به امريكا و اروپا انتقال گرديد. در پهلوي ديگر خيانت هاي تاريخي ايالات متحده در برابر ملت عراق، آماده ساختن شرايط چور و چپاول موزيم هاي بزرگ عراق يكي ديگر از خيانت هاي بزرگ است كه با اين ملت در دهن دشمن قرار گرفته صورت گرفت. در عين حال ده ها تعمير شخصي و دولتي عراق در زمان جنگ امريکا از بين رفت و قسمت زيادي از راها، پل ها و سرک هاي عراق نيز يا نابود و ياهم در معرض خطر قرار گرفتند. به صد هاتن از مردم ملکي عراق طي اين جنگ از خانه هاي شان برآمدند و به کشورها و مناطق همسايه مهاجر شدند. سيسيتم برق، گاز، مخابرات و نفت عراق برهم خورد و دها چاه نفت به آتش کشيده شد. خلاصه اينکه حمله امريکا برعراق يک غضبي بود که بر ملت مظلوم عراق نازل گرديد، آغاز آن همراه با خون و آتش بود، ادامه آن خون و آتش است و انجام آن نيز چنين خواهد بود.

افتخار بر جنايت

چهار سال از حمله امريکا بر عراق مي گذرد. قسميکه گفته شد در اين چهار سال همه دار و ندار عراق از بين رفدت، اين کشور که زماني يکي از کشورهاي پيشرفته دنيا به حساب ميامد، اکنون يک کشور محتاج و عقب مانده محسوب مي شود. اردوي اين کشور که زماني چهارمين اردوي دنيا بود امروز مساوي با هيچ است و هم چنان نظام آن از مشروعيت بي بهره مي باشد. همين اکنون که ما مصروف اين نوشته هستيم، خبر کشته شدن دها انسان بي گناه در عراق از رسانه ها به نشر مي رسد و بدون شک اين روند ادامه خواهد داشت. زندانهاي امريکايي و عراقي از زندانيان پر گرديده و اعتماد در اين کشور کاملاً از بين رفته است. سيستم هاي اقتصادي و اجتماعي عراق در حال رکود به سر مي برد و دشمني هاي فرقوي نيز در حالت اوج گرفتن مي باشد. با اين و هزاران مشکل ديگر، مردم مظلوم عراق بهاي شوقي را مي پردازند که آقاي؟! بش در سال 2003 در مورد عراق نمود. وي که به نام عدالت و مردم سالاري وارد عراق شد، همه ريشه هاي عدالت و مردم سالاري را در اين کشور خشکاند و مردم را به هزاران مشکلي که نبايد با آنها مواجه مي شدند، مواجه ساخت. متاسفانه جهان امروزي( که ما از آن چندين بار جهان معامله گر ياد کرده ايم) در همان وقت نيز با صداي بش در مورد عراق همنوا بود و امروز نيز به شکل جدي از اين عامل هزاران جنايت نه مي پرسند که چرا چنين آتشي بالاي مردم عراق آورده شد. در آغاز جنگ عراق نيز بش بر اقدامش افتخار مي کرد و اکنون نيز در هر جا و هر سخن از اين جنايتش دفاع نموده، بر آن افتخار مي کند، جالب اينجاست که در اين دنياي قرن بيست و يک و دنياي عدالتخواه؟! کسي هم پيدا نه شد که براي بش بگويد که آغاز حمله ات جنايت بود، دوام آن جنايت است و افتخار بر آن جنايت بزرگتر و کلانتر.

عراق با آينده تاريک

همين حالا عراق در سخت ترين شرايط عمرش به سر مي برد. حملات مخالفان اشغال و حکومت دست نشانده امريکا در عراق همه روزه حملات شان را در اين کشور افزايش مي دهند.  تداوم اين حملات  همه روزه جان ده ها عراقي ودر پهلوي آن امريکايي را مي گيرد. آغاز اشغال و در قدرت نگهداشتن يک طبقه خاص در عراق عامل يک جنگ تمام عيار فرقه يي در اين کشور شده است که به اثر اين جنگها همه روزه ده ها انسان بي گناه در عراق به کام مرگ مي روند. در مورد عراق فعلاً چندين تحليل موجود مي باشد. در قدم اول تحليل آقاي؟! بش است که آينده اين کشور را آينده مردم سالار و پيشرفته پيشبيني مي کند(حال آنکه اين همه را بش از عراق ربود) ، تحليل دوم تحليل مبصرين سياسي و قانون دانان است که براي عراق طرح هاي گوناگوني مانند ازدياد عساکر و يا هم کمک هاي مالي از جانب غرب را پيشنهاد مي کنند(حال آنکه همين عساکر و همين کمک هاي مغرض بود که عراق را به اينجا رساند) ، تحليل ديگر تحليل مسلمانهاي آزاديخواه و عدالت پسند است که ما هم با اين تحليل موافقت کامل داريم. اين تحليل چنين است که جنگ در عراق توسط يک غريضه خاص کوبيدن يک کشور اسلامي در شرق ميانه به منظور در دست داشتن نفت اين منطقه از سوي امريکا آغاز شد و ادامه آن نيز از سوي امريکا به همين مقصد خواهد بود. در اينصورت آينده عراق يک آينده کاملاً مايوس کننده و خراب است که ما از خداوند متعال خواهان رهايي ملت عراق از اين حالت فجيع و زجر آور مي باشيم. به فکر ما امريکا اگر ضرورت براي به دست آوردن مقاصدش در دراز مدت داشته باشد، در عراق خواهد ماند؛ زيراکه آغاز جنگ عراق براي منافع امريکا بدون اجازه هيچ مرجع قانوني بين المللي صورت گرفته و ادامه آن نيز به شکل کاملاً خودسرانه آن به دست امريکا خواهد بود و اگر امريکا هدفش را در عراق در کوتاه مدت به دست بياورد شايد بازهم بدن اينکه توجهي به آينده عراق داشته باشد، از اين کشور خارج خواهد شد و مردم آن را در جنگ فرقه يي( که هدف اصلي جنگ امريکا و جنگهاي صليبي تاريخي است) رها خواهند کرد؛ اما با توجه به نفت خيز بودن و همجوار بودن عراق با ممالک مقتدر اسلامي، امريکا به هيچ صورت در آينده نزديک اقدامي براي خروج از عراق نخواهد کرد.

آينده عراق کاملاً يک آينده تباه کن و قابل تاسف است که تنها اتفاق امت مسلمان مي تواند آن را براي مردم زجر ديده عراق تا اندازه يي خوبتر و بهتر بسازند؛ اما اي کاش ملت مسلمان اين احساس را پيدا کرده در صف واحد براي دفاع از دين، مردم و سرزمين شان ايستاده شوند!

·      ايجاد جبهه نظام را در دو سمت مصروف خواهد ساخت يعنى همه اعضاى حكومت را به دو جهت تقسيم نموده، از وزير كابينه گرفته تا معاون اول، تا وزير ارشد، لوى درستيز قواى كل، پارلمان و در هر كجا افراد نظام منقسم گرديده اند. تعهدات مردم و كارمندان نظام، دو تقسيم شده، در دو مصروفيت، در دو جهت مخالف و در دو ديدگاه مخالف... اين ها پايه هاى نظام سياسي و اجتماعى را متزلزل خواهد ساخت. اينها همه به زيان مملكت است. تداوم اين وضعيت و گسترش اين چنين تفريقگرى از توان و تحمل مردم بالاست.

ملي متحده جبهه، تکراري لوبه!

محمد کبير حقمل

له ديرشو کلونو زياته موده کيږي چې افغانان د نړۍ د ملتونو په منځ کې له ټولونه سخت ژوند تيروي. دغه د تاريخ مظلومان چې کله د شاهي نازوليو له واکه خلاص او د جمهوريت په مڼه وويشتل شول، ډير لږ وخت د آرامه او نسبتا هوسا ژوند څښتنان و. دوى هماغه وخت هم له داسې ستونزو سره لاس او ګريوان و چې حل کولويې ستر اقدامات او پوره ټاکل شوي پروګرامونه غوښتل. د ظاهر شاه له حکومت نه وروسته د داوود خان پرمهال د کمونيستي ډلو زور اخيستل او ترڅنګ يې د اسلامي نهضت ځپل يوداسې حالت و چې پخپله يې زموږ ملت د يوه بدلون او قيام په لوري رهبري کاو.

بدلون ته دوو مختلفو قشرونو( د اسلامي نهضت بنسټ ايښودونکو او له شوروي نه رهبري شويو د کمونيستي ايډيالوژۍ خپروونکو) کار کاو. د هغه بدلون په پايله کې چې دداوود خان په وخت کې يې تصور کيده، بې له شکه له درېو لوريو نه يو د غلبې او مغلوبيت پولوته رسيدل، داوود خان چې په سياسي او نظامي کړيو کې يې له حده زيات کمونيستان ځاى پرځاى شوي و مغلوب لورى او د اسلامي نهضت غړي او کمونستان غالب لوري ګڼل کيدل، خو په غالبو لورو کې به يو لورى بياهم مغلوبيده څو د پوره متضادو ايډيالوژيو يو لورى په واک او وروسته دداوود خان له پرځولو بل مخالف لورى هم له واکه لرې او مات وساتي.

کمونيستان دداود خان په رژيم کې د ننوتو څخه په استفادې د 1357 کال د غوايي په اوومه نيټه د يوې کودتا په ترڅ کې واک ته ورسيدل او د داوود خان بل مخالف قشر چې د اسلامي نهضت غړي و نيم په زندان او نيم هم له هيواده بهر او يا د هيواد په غرونو کې وساتل شول او دواک ته رسيدونه بې برخې شول.

نه پخلاکيدونکي دښمنان

د غوايي له اوومې را پديخوا د افغانستان په سياسي او نظامي ډګر کې دوه ډلې مطرح وې، د ثور د اوومې ياغيان چې افغانستان يې له مرکزي حکومت نه بې برخې کړى و او ملګرو يې انقلابيون بلل او په غرونو او ګاونډيو هيوادونو کې سرګردانه او واک ته د رسيدو په لټه کې د اسلامي نهضت پلويان چې د سپيڅلې جګړې له امله يې نومونه مجاهدين ايښوول شوي و.

کمونيستان چې واک ته د رسيدو له ورځې راهيسې يې اسلام او انسان ضد سياست درلود، د افغان ملت له پراخ غبرګون سره مخ شول. ددې غبرګون پايله داشوه چې د ورځې په تيريدو سره د هغو ډلو چې مجاهدين بلل کيدل او له ښارونو بهريې د نظام د را پرځولو هڅې کولې، صفونه غښتلي او په لکونو رضاکار ځوانان ورسره ودريدل. کمونيستانو د ډيموکراسۍ د نويې دورې او د افغانستان د پرمختګ په نامه ټول هغه کسان چې له خپل دين او وطن نه به يې دفاغ کوله او يابه ددې ګومان پرې کيده په بې رحمانه توګه وهل، ټکول او له زنداني کولو وروسته به يې په ډله ييزو قبرونو کې ژوندي د خاورو لاندې کول.

کمونستانو له پيله مجاهدين اشرار(هغه کلمه چې تل د بهرنيو ګوډاګيانو د افغانستان د حريم مدافعينو ته کارولې) او مجاهدينو هم دوى د روس زامن او وطن فروشان بلل چې دغو متضادو نومونو دوى په کلونو کلونو و جنګول او زموږ په ميليونونو افغانان يې د مرګ له کومي تير کړل.

د مجاهدينو او کمونيستانو داسې کلکه دښمني وه چې په هيڅ صورت يې نرمښت د هيوادنۍ لانجې د حل لپاره نه ده پيشنهاد شوى. کمونيستان د افغانانو د دين او کلتور په ضد داسې را پاڅيدلي و چې په خپله لاره کې يې هيڅ راز انعطاف پذيري نه منله او دخپل ولس د ځپلو لپاره يې آن د هيواد له پلورلو او هيواد ته د شورويانو له راوستلو هم ډډه ونکړه.

په مقابل کې مجاهدين هم په داسې ټينګه جبهه له دوى سره جنګليدل چې حتى ځينو يې د کمونيستانو د ماتې په وړاندوينه کې د کابل د اوارولو او له سره د هغه د جوړولو خبره هم کوله، د دوستۍ او په يوه ميز کيناستو خو چا تصور هم نشواى کولاى!

زوړ فکر او نوى سياست

د هجري لمريز 1368 کال نه وروسته د افغانستان حالت نويې بڼه ونيوله. شوروي ته وفاداره کمونيست واکمنان چې کله په دې وپوهيدل چې نور نو د زړو سياستونو کارول بې ګټې او شوروي پوځ هم له افغانستان څخه په وتو دى، په دې لټه کې شول چې د خپلو مخالفينو په ليکو کې درزونه واچوي او په داسې بڼه يې مات کړي چې هم ددوى جرمونه په کې پټ شي او هم ځانونه په کې وساتي. د همدې آرمان د لاسته راوړلو لپاره يې د مجاهدينو له بيلابيلو ډلو سره تماسونه ونيول. دوى د شوروي په پوره ملاتړ د ډاکټر نجيب په مشرۍ د افغانستان د خلکو ترمنځ د ملي مصالحې غوښتونکي شول او په دې نامه چې په افغانستان کې له وينې توييدو او انسان وژنې نه مخنيوى کوي، د مجاهدينو سره د سولې لار خپله کړه. دوى له دې لارې غوښتل چې مجاهدين دداسې کړنلارې غوره کولو ته اړباسي چې پايله يې يوځل بيا په هره معنا د شوروي او کمونيستانو په ګټه وي. د افغانستان د سپيڅلي جهاد په صفوفو کې متاسفانه داسې څيرې هم ننوتې وې چې شوروي ته د هغوى وفاداريو هم کمونيستان خپلو ټولو ارمانونو ته ورسول، هم يې ددوى په جرايمو پرده اواره کړه او هم يې هيواد د يوه بل ښکاره اشغال په خولې کې ورکړ.

په افغانستان کې د شوروي پوځ قوماندان جنرال ګروموف په خپل کتاب کې څو څو ځايه د هغو پيژندل شويو مجاهد؟! قوماندانانو نومونه اخيستي چې له دوى سره يې معامله کړې او د کمونيستانو سره يې تړونونه کړي دي. له شورويانو او د کمونيستي ډلو له ځينو برخو سره د ځينو جهادي ډلو معاملو دې ته لاره اواره کړه چې تر ډيره پورې د غوايي د اوومې قهرمانان؟! د غوايي د اتمې قهرمانان؟! هم شول، د نجيب د حکومت له سقوط نه وروسته چې کله مجاهدين کابل ته را ننوتل ترډيره بياهم واک پخوانيو کمونيستانو په لاس کې لاره. دغه کار کمونيستانو ته دوه ګټې ورسولې، يو داچې دوى د شوروي په مرسته د جهادي ډلو يوه لويه برخه واخيستله او په غير مستقيمه توګه يې د هغوى په واسطه خپل شوم اهداف د افغان ملت په وړاندې لاسته راوړل او دوهم داچې د مجاهدينو ترمنځ يې د اختلاف او جګړو په بلولو سره داسې ناورين ته لاره اواره کړه چې په پايله کې يې خلکو د کمونيستانو جنايت هير کړ او دوى ددې ترڅنګ چې په يوه خواکې محفوظ پاتې شول، مجاهدين يې ملت ته په ريښتيا هم هغه څوک ور معرفي کړل چې د ثور د کودتا نه وروسته به يې معرفي کول.

خالد ابن وليد او پسر خوانده؟!

د کمونيست رژيم د وروستۍ دورې يوه پيژندل شوې او د اسلام او افغانيت په ضد جنګيدلې څيره يوه هم د د جنرال دوستم څيره وه، دوستم چې د نجيب د واک د ساتلو لپاره عسکر، قوماندان او بيا هم رهبرشو، د (سر ازما مال از شما) جنګي سياست په غوره کولو کې د 1369کال په شاوخوا کې د مجاهدينو سره د سختو جګړو په کولو هرچا وپيژانده. دده ځانګړنه داوه چې کسانو ته يې د جګړې پرمهال د هرڅه اجازه وه، ډاکټر نجيب هم په هره جبهه کې دده برياليتوبونه له شوروي نه په راغلو پيسو او افتخاري لقبونو لمانځل. دى چې له څو کلن جنګ وروسته د واک ستر هوادار شو په نامعلومو دلايلو يې له نجيب نه مخ واړاوه(ښايي د هغه اوښتل هم د کمونيستي رژيم په بقا نه اعتقاد وي چې هغه مهال يې د پاتې کيدو امکانات له نشت سره برابر وو) او دده په وينا کابل ته د مجاهدينو د راوستو وياړ يې تر لاسه کړ. کابل کې د مجاهدينو لومړى جمهور رئيس حضرت صبغت الله مجددي په دوستم داسې مين شو چې دده له ټولو جنايتونو سره سره يې ورته د خالد ابن وليد لقب ورکړ.(خالد ابن وليد د اسلام هغه زمرى و چې تر قيامته به ورباندې اسلامي تاريخ وياړي، خو د حضرت صاحب په خالد؟! به کوم تاريخ افتخار کوي؟) دارنګه د مجاهدينو يوه بل رهبر استاد رباني هم دوستم ته زوى ووايه او  په ډيره ښه توګه يې ولمانځه.

د کمونيستانو نور قوماندانان او جګپوړي پوځي افسران هم د خاصو کړيو لخوا ولمانځل شول او د روس په اشاره هغوى هم خپل هدف ته د رسيدو داسې لاره غوره کړه چې هم يې سر محفوظ پاتې شو او هم نوم. له دغو امکاناتو نه په استفادې کمونيستانو داسې شرايط ځان ته مساعد کړل چې ددوى د جرمونو په يادولو سره هر څوک بايد د دوى نه وروسته جرمونه هم يادکړي او په دې توګه ددې دواړو ترمنځ يوه اړيکه پيدا شوه.

د مدينې ميثاق

د 1370 کال نه را په ديخوا په افغانستان کې د ډلو، اتحادونو او جبهو جوړولو لړۍ نه يواځې داچې پاى ته و نه رسيده، بلکې نور يې هم زور واخيست. يووخت چې دکابل په څو کوڅو او ارګ کې د رباني پاچاهي وه، د کمونيستانو په ګډون څو ډلو د وخت د لومړي وزير ګلبدين حکمتيار په وړاندې جبهه جوړه کړه. له دې جبهې نه څو مياشتې نه وې تيرې چې حکمتيار او حضرت صاحب د ملي تفاهم په نامه د رباني په ضد جبهه جوړه کړه، چې بد بختانه په دې کې هم کمونيستان( په تيره دوستم) په پوره توګه دخيل او برلاسى و.

په افغانستان کې د طالبانو را پيداکيدو نه وروسته هم د جبهو جوړولو ادامه پيداکړه او خداى مې دې غاړې نه بندوي، د هندوکش شمال ته به په کال کې دوه درې جبهې جوړيدې او ماتيدې. دې حالت د 2001 د سپتمبر له يوولسمې وروسته چې افغانستان له نوي حالت سره مخامخ شو، هم ادامه پيداکړه. کله چې د امريکې د B52  پر مټ د رباني شمال ټلواله کابل ته راغله له لويديځوالو (چې ځانونه يې تکنوکراتان بلل) سره يې لاس يو کړ. استاد رباني داځل د افغانستان اوسنى ولسمشر چې دى يې د ارګ له خوندورې چوکۍ ليرې او خپله ورباندې کيناست، خپل زوى وباله. په حقيقت کې دا لوبه د بن له تړون نه را پيل شوه، هغه تړون چې استاد رباني او ملګري يې چې د جهاد وياړ ټول په خپل نامه ثبتوي، له يوې بلې مخالفې ډلې سره چې دوى يې يو وخت په ارتداد کې هيڅ شک هم نه در لوده يوځاى شول او آن تر دې چې ډيرو يې د هغوى د لاس لاندې کار هم پيل کړ. داټوله لوبه دوى وطن ته د خدمت په لاره کې د قربانۍ په نامه وکړه خو په دې ټول هيوادوال پوهيدل چې د امريکې زور او ددوى ناتواني دوى دې ته اړ کړل څو په دې ډرامه کې همداسې رول ولوبوي.

د 2004 کال نه را پديخوا د رباني او نورو مجاهدينو ډلې په پرله پسې توګه د بشر د حقوقو د نړيوالو سازمانونو تر بريدونو لاندې راغلې. دوى د بشري حقونو ناقضين وګڼل شول او ددې ترڅنګ يې په حکومتي ادارو کې هم هغه زور چې د کرزي په لومړيو وختونو کې يې لاره، له لاسه ورکړ. له بل لوري د افغانستان د لانجې اوږديدو او له طالبانو او حکمتيار سره د حکومت د جوړجاړي اوازو دوى نور هم په انديښمن کړل او داسوچ يې ورته پيدا کړ چې که چيرې طالبان او ياهم حکمتيار سياسي فعاليتونه پيل او له جګړې لاس واخلي، ښايي ددوى شعار چې د جهاد له نامه سره يې زور څه ناڅه زيات و، کمزورى او له پامه ولويږي، نو له بلې لارې يې ګټه واخيسته او د يوې نويې جبهې په جوړولو يې لاس پورې کړ.

له څو مياشتو راهيسې د افغانستان په سياسي کړيو کې د رباني په مشرۍ د يوې ډلې د جوړيدو خبرې کيدې، خو څو اونۍ وړاندې دغه ډله په رسمي توګه اعلان او غړي يې هم څرګند شول. په دغه ډله کې چې ملي متحده جبهه نوميږي، په ائتلافونو کې بلدو جهادي ډلو، د کمونيستي رژيم او همدارنګه د شاهي کورنۍ له ځينو غړو سره نويې جبهه جوړه کړه او يوځل بيايې له دې لارې هيواد ته د خدمت کولو؟! هوډ څرګند کړ. د افغانستان خلکو چې ددغې جبهې له غړو سره ښه آشنا دي له همغه پيل څخه ددې جبهې په وړاندې خپل دريځ په ډاګه کړ. ځينو جهادي ډلو او اشخاصو هم په دې اړه خپله لاره مشخصه کړه او له دغې جبهې سره ونه دريدل. استاد سياف چې د رباني د اتيايمې لسيزې ډير نژدې ملګرى پاتې شوى، هم په دې جبهه کې ورګډ نه شو، همدارنګه محقق هم له جبهې څخه دباندې پاتې شو.

له پيژندل شويو کمونستو مشرانو لکه علومي او ګلاب زوى سره د رباني يوځاى کيدل هغه څه و چې يو ځل بيا يې د جهاد او مجاهدينو په وړاندې دده نيت او کړنلاره څرګنده کړه. ډير مجاهدين په دې اند دي چې په دې برخه کې له رباني څخه ګيله کول يو پرځاى کار ځکه نده چې دى په داسې ائتلافونو او جبهو کې آن د جهاد له دورې بلد ده. ده خو چې له کله نه په شمال کې له کمونيستي رژيم سره خبرې پيل کړې او بيا دده تنظيم ته وفادار ځواکونه له شمالي څخه د دوستم او بابه جان له لوري کابل ته راننوتې هماغه وخت له کمونيستانو سره خپله مينه څرګنده کړې وه نو اوس ترينه د ګيلې کوم ځاى پاتې دى چې خلک يې ځنې کوي. په زړه پورې خبره خو لاداده چې ښاغلى؟! رباني خپلو دغو اعمالوته دينې بڼه هم ورکوي او يو رنګ قياس ورته پيداکوي. په ريښتيا هم ده ديني فلسفه لوستې او په هغې کې استاد ده، له کمونيستانو سره د وروستۍ ګدې جبهې د اعلان په ورځ ده په ډاګه وويل چې دا په مدينه کې د حضرت محمد(ص) هغه تړون ته ورته دى چې د مدينې له ټولو مسلمانو او غير مسلمانو اوسيدونکو سره يې وکړ. ده دغه تړون(ميثاق مدينه) ته ورته وباله، خو نه پوهيږو دى له دې ناخبره و او که يې په هغې سترګې پټولې چې د مدينې تړون ولې او څنګه وشو.

ټولو ته ښکاره ده چې د مدينې ميثاق د مدينې د ټولو اوسيدونکو او حضرت محمد (ص) ترمنځ د مدينې څخه ددفاع په خاطر وشو، هغه هم په داسې توګه چې د مسلمانانو لورى پکې حاکم او پوره برلاسى و، خو د اوسني تړون کوم ځاى د مدينې ميثاق ته پاتې کيږي، اوس رباني د کوم هيواد دفاع له چانه کوي، دى ددغې جبهې له لارې دکوم هيواد ځمکنۍ بشپړتيا او سياسي آزادي ساتي، افغانستان خو ده لا له وړاندې له دغو شيانو نه خلاص کړى دى. دوهم ټکى دادى چې د مدينې په ميثاق کې حضرت محمد(ص) پوره واک درلود او د تړون په ټولو برخو حاکم و، اوس رباني په دې ډلو چې ده ورسره جبهه جوړه کړې ده ترکومه حاکم ده او خپل اهداف ورباندې عملي کولاى شى. موږ خو په دې فکر يو چې اوس خو دده کوم هدف چې ديرش کاله وړاندې يې د هغه هدف د لاسته راوړلو لپاره پاڅون وکړ، په پوره توګه دده په وړاندې مسخه کيږي او مسخه کوونکي يې بيا دى په خپله جبهه کې سره را ټولوي، همدا اوس د افغانستان 14 کلن جهاد ته توهين کيږي او په ډير وياړ سره د هغو وطن پلورونکو عکسونه ليږدول کيږي چې دافغانستان ملت يې په روسانو خرڅ کړ، آيا په دې برخه کې به د رباني جبهه د مدينې د ميثاق معنا ولري.

زموږ په ګومان خو د افغانستان د تباهۍ ژونديو لوبغاړو ددې ملت په وړاندې خپل هدف ته د رسيدو داسې هڅې وکړې چې هم يې دين وشرماو او هم وطن، له دې امله که هرڅوک نن له هرچا سره ائتلاف کوي او يا هم جبهه جوړوي، نو مخه يې څوک نشي نيولاى، خو يوڅه چې سړى ژړوي هغه داده چې دوى اوس هم له دين څخه هماغسې استفاده کوي لکه چې داڅو کاله يې کړې ده. د افغانستان ملت نه غواړي نور هم خپل دين دداسې چا په واسطه سپک وويني چې هغوى هيڅکله ددين د تعالي لپاره کار نده کړى.

د افغانستان ملت په داسې حال کې ددې جبهې ننداره کوي چې د ورته جبهو له امله يې اوس هم په خروارونو غمونه مخ ته پراته دي، داچې دغه جبهه به نور څه نوي ګلان را و ټوکوي، دا له وخت نه وړاندې خبره ده او راتلونکى به يې څرګنده کړي.

جبهه متحد ملى!

جمع تفريق شده مساوی است به...؟!

محمدآصف

قسمت اول

در آغاز ميخواهم چند نكته در باره پيش زمينه هاى جبهه به رشته تحرير درآورم. ولى فى البديهه خاطره يى به يادم آمد. در اوسط سال ۱۳۸۵ شوراى ملى (ولسي جرگه) قانون تخلف اطفال را با بى صبرى تمام، با چند جفت تعديلات و اضافات تصويب نمود، اما كاش قانون تخلف ((بزرگان)) هم وجود ميداشت تا حد و مرزى براى ((سياست كاران)) وضع ميكرد!

 متاسفانه كشورهاى فقير هميشه دچار بحرانهاى سياسي، منجمله كمبود ((سياسيون)) لايق، مخلص و وطندوست ميباشد. همين نقيصه باعث شده تا كشور ما مادام العمر در پسماندگى، تنش، تصادمات و سياست بازى ها بسر ببرد. انچه در سياست مهم است، تشكيل نهاد سياسى يا جبهه سياسى نيست، بلكه مهم اين است كه مشخص گردد، براى چه هدف بايد جبهه سياسى ايجاد شود؟ از جانب ديگر دانستن وقت، شرايط و نزاكت هاى محلى، منقطقوى و جهانى نيز از ضروريات اوليه سياست ميباشد. در سياست اهداف بايد قابل تطبيق و قابل اجرا باشد. يك حزب سياسى وقتى موفق هست كه اهداف آن آسان، سهل، بدون تصادم و در عين حال قابل پذيزش باشد. اما متاسفانه در جبهه متحد ملى اينطور نيست. اولين عيب جبهه در اهداف آن نهفته است. اهداف جبهه در قدم اول با قانون اساسى در تصادم و مغاييرت است.

در قدم دوم، و با درنظرداشت شرايط و احوال كنونى در افغانستان، اهداف اين جبهه با آرزوها و خواسته هاى مردم، تكراراً ميگويم، در همچو شرايط، سر آشتى ندارد. مردم نان ميخواهند، تعليم ميخواهند، امنيت ميخواهند، مسكن ميخواهند، آبرو ميخواهند، برق ميخواهند و.... اما جبهه متحد، مردم را به قيام، مبارزه و اهداف قدرت طلبانه فرا ميخواند. اهداف جبهه مغلق، پيچيده و غير عملى است. فريبنده و جادوى است.

عيب سوم جبهه اين است كه، تغييرات انقلابى، فورى، عاطفى و احساساتى ميخواهند. رهبران اين جبهه از مدينه فاضله، جهان آيديال و جنت هاى موعود، صحبت ميكنند، در حاليكه شرايط جامعه افغانى، واقعيت هاى ميدانى، امكانات و توانمندى ها، عواقب امور و ديگر مسائل حاد و حساس را سخت از نظر انداخته است.

عيب چهارم جبهه اين است كه آنها جنت موعدى را كه ترسيم مينمايد اولاً قابل دريافت و دسترس نيست و اگر باشد هم، براى مردم عام نيست بلكه براى گروه هاى هست كه در راس جبهه قرار دارند و آنهائيكه خود را در انزو يافتند و ميخواهند مجدداً مطرح و در صحنه باقى بمانند.

عيب پنجم جبهه اين است كه انها براى تحقق اهداف مقطعى، موقت و گزرا، ميخواهند (ثوابت) جامعه و نظام را تغيير دهند. آنها براى تقسيم قدرت ميخواهند، اريكه ها را مطابق افراد عيار سازند. هر كسى درين جبهه قد و اندامى دارد، مطابق همان قد و اندام و متناسب به آن، چوكى ها ميسازند.

عيب پنجم جبهه اين است كه آنها توانمندى كم و شعارهاى بسيار دارند، آنها به ظاهر مطابق توقعات و انتظار مردم صحبت ميكنند ولى براى مردم چيزى براى اعطا كردن ندارند. جبهه جز اينكه به مردم تفنگ بدهند، به مردم حس نفرت آفرينى بدهند و يك بار ديگر از آنها منحيث ابزار استفاده كنند، ديگر چيزى داده نمى تواند.

عيب ششم جبهه اين است كه گروه ها بسيار ناهمسان، متباعد، مفترق، كينه توز، عقده يى و غرضى در آن گرد آمده اند. هر آن كسى كه در جامعه خود را محروم فكر ميكند، به جبهه مراجعه نموده. خيلى ها ميخواهند احساس محروميت خود را در اشتراك با جبهه، تلافى كنند و كاذبانه به خود تلقين كند كه ((آينده از آن ما خواهد بود)).

عيب هفتم جبهه اين است كه در رهبرى آن افرادى قرار دارند كه از قانون و عدالت در حذر و خطر هستند. اكثريت آنها از عدالت بيم دارند، از ديده بان حقوق بشر بيم دارند و بالاخره از ثبات و پختگى نظام بيم دارند. چون مصلحت هايشان با آشوب و گدودى گره خورده، ازينرو ميخواهند جوى ايجاد كند كه فقط براى ((ابناى زمانه)) مساعد باشد.

عيب هشتم جبهه اين كه آنها با جبهه گيرى عليه دولت، ثابت ساختند كه تحليل شان از افغانستان ناقص است. جبهه بايد ميدانست كه افغانستان و مردم ستمكشيده اين سرزمين به تحَّزب نه، بلكه به توحيد نياز دارد. درست است كه داشتن حزب سياسى حق مشروع است، اما در شرايط كنونى همه ميدانند كه جبهه چه ميخواهد و چه مرامى در پيش دارد. هرچند جبهه خود را تزكيه ميكند، ولى حقيقت اين است كه مردم توقعاتى ديگرى دارد. وحدت افغانستان جز در تقويت و جامع ساختن دستگاه دولتى در احزاب قطعاً متوقع نيست. چون جامعه ما سخت پسمانده، ضعيف، محتاج و مبتدى است، ازينرو به نظرم بهترين هاى افغانستان كسانى هستند كه حساسيت ها، نزاكت ها و فاكت هاى كشور، منطقه و جهان را درك نموده، نگذارند مردم در مقابل هم و يا هم در مقابل نظام مركزى خود واقع گردنند.

v  ملاحظاتى بر تركيب، اهداف، ديدگاه و افكار جبهه

تركيب:  استاد ربانى (وكيل)، مارشال محمدقسيم فهيم (مشاور ارشد رئيس جمهور)، محمداسماعيل خان(وزير انرژى)، احمدضيا مسعود (معاون اول رياست جمهورى)، محمديونس قانونى (رئيس ولسى جرگه سابق وزير در حكومت)، هلال الدين هلال (وكيل، سابق معين وزارت داخله)، قدريه يزدان پرست (وكيل)، انجينر عاصم (وكيل، سابق معين وزارت مخابرات)، فضل كريم ايمان (وكيل)، مصطفى ظاهر (رئيس اداره حفظ محيط زيست)، سيدمحمدگلابزوى (وكيل)، قاضى محمدامين وقاد، غلام محمدنعيم فراهى (وكيل)، نورالحق علومى (وكيل)، حبيب الله هلمندى (وكيل)، حاجى اميرلالى (وكيل)، حميدالله توخى (وكيل)، تاج محمد وردك (وكيل)، عبدالخالق مجاهد (وكيل)، جنرال دوستم (معاون سرقوماندانى اعلى قواى مسلح)، احمدشاكر كارگر (وكيل، وزير سابقه در حكومت كرزى)، شاه مردان قل (وكيل)، محمدمنصور نادرى (وكيل)، محمداكبرى (وكيل)، صادقى زاده نيلى (وكيل)، زاهدى هزاره، احمدى جرغى، سرمچار (وكيل)، مصطفى كاظمى (وكيل، سابق وزير در حكومت كرزى)، داكتر راحله (وكيل)، صديق چكري، عارف سرورى (سناتور)، سيد نورالله، شاه مردان قل (وكيل).

عمده ترين اهداف جبهه:

§        تغيير نظام رياستى به صدارتى يا پارلمانى

§        تغيير شيوه راى دهى، جبهه بجاى راى مستقيم غير قابل انتقال، آنرا به راى تناسبى محول نموده بجاى افراد، ميخواهد راى به احزاب و كانديدان احزاب داده شود. جبهه بدين باور است كه راى مستقيم غير قابل انتقال باعث شده تا پارلمان امروز، پارلمان غير واقعى، ناشايسته و ناكام باشد.

§        انسجام دوباره احزاب در جبهه متحد (۱۵ حزب در جبهه جمع شده اند). البته احزاب موجود در جبهه، قوت مردمى خود را كاملاً باخته، چون كارى به تنهايى انجام داده نمى توانند ازينرو ميخواهند در يك حزب واحد مقتدر گرد آيند.

§        انتخابى شدن والى ها

§        تلاش براى هماهنگ سازى فعاليت نيروهاى خارجى با نيروهاى امنيتى افغان، يعنى قانونمند شدن حضور نيروهاى خارجى در كشور.

§        راجع به وضع اقتصادى، جبهه خواهان عرضه خدمات اجتماعى، مانند ايجاد بيمه ها، تاديه سبسايدى ها، تامين سيستم كوپونى و غيره خدمات اجتماعى است، كه به نحوى انتقادى است از نحوه پذيرش اقتصاد بازار.

§        به رسميت شناختن خط ديورند

پروگرام هاى اوليهء جبهه:

·                  جبهه ملى خواهان تدوير كنفرانس بين المللى، پيرامون اوضاع افغانستان ميباشد. جبهه از وضعيت فعلى راضى نبوده و خواهان مشاركت بين المللى در ايجاد راه حل قضاياى افغانستان ميباشد.

·                  به ادامه تصويب منشور مصالحه ملى مجلس ولسى جرگه، جبهه ملى اظهار آمادگى دارد، تا با گروه هاى مسلح (طالبان، حزب اسلامى و ديگران) كه قانون اساسى رامى پذيرند، مذاكره نموده و آماده تفاهم مى باشد.