ايران، له كلتوري يرغله تر مذهبي سپكاوي

دهغو زرګونو ستونزو ترڅنګ چې له تېرو شپږو كلونو افغانان ورسره لاس او ګريوان دي، زموږ په بېلابېلو هيوادنيو چارو كې د يو شمېر ګاونډيو هيوادونو لاسوهنې هغه څه دي چې د افغانانو ستونزې يې څو چنده كړې دي.

د ډېرو په اند، د افغان ولس اوسنۍ ټولې ستونزې په يوه نه يوه بڼه د هغو ګاونډيو د لاسوهنې پايله ده چې د تېرو ناخوالو په بېلابېلو پړاوونو كې يې زموږ د هيواد په كورنيو چارو كې كړې دي، دا لاسوهنې هم په نظامي، هم په سياسي او هم په كلتوري برخو كې تر سره شوي او لكه چې ښكاري دادى كرار كرار مذهبي برخو ته هم پراخيږي.

له تېرو شپږو كلونو را پدېخوا زموږ په هيوادني كلتور له ايراني كلتوري تيري نه چې يو شمېر افغان كړۍ يې هم پياوړى كوي، هيڅوك سترګې نه شي پټولاى. په دغه تيري كې له دې سره سره چې زموږ د خلكو لرغونې او له وياړه ډكې اصطلاحګانې له منځه وړل كيږي، په لوى لاس زموږ د هيواد په ګډ كلتوري حريم چې هغه ددغه هيواد د يوې لويې برخې اوسيدونكو تاريخي ژبه ده تيرى كيږي او اوس او تير يې د نورو په ژبو او كلتورونو پورې تړل كيږي. كه څه هم ايران په هغو كلونو كې چې افغانان له بشپړې سختۍ او ستونزو سره مخامخ و، د خپلې هرې برخې د پياوړي كولو لپاره كار وكړ، خو بيا يې هم ونشواى كړاى د افغانانو له دغه حالته په بدې ګټې اخيستنې هغه ستر وياړونه خپل كړي، چې د خپلولو خوبونه يې له كلونو كلونو راهيسې ويني. ايران د افغانستان د كورنيو ستونزو پرمهال د بېلابېلو سيمينارونو په جوړولو په نړيواله كچه غوښتل آن لا هغه افغان تاريخي وياړونه خپل كړي، چې دلته يې د اوسيدو ځايونه، نيكونه او ټول تاريخ خوندي دى لكه سترسيد جمال الدين افغان او داسې نور. ايران له پيله هڅه كوله د افغانانو هغه تشخص چې په نړيواله كچه يې د خپل هيواد د تاريخي ژبو په اړه لري، خپل كړي او په ډيره چالاكۍ د افغانانو شته تر خپل سيوري لاندې راولي لكه اوس چې يې د دري په اړه كار پيل كړى دى.

د افغان جهاد په لړ كې له يو شمير افغان جهادي ډلو سره هم د ايران مرسته په دوو بنسټونو ولاړه وه، يو يې ژبنى بنسټ او بل يې مذهبي. په دغو مرستو كې اصل دا و چې په راتلونكې كې به يادې شوې ډلې د ايران ډول ته په دې نيت ګډيږي چې افغان تاريخي كلتور يې تر اغيزې لاندې راشي. په كابل او د هيواد په نورو سيمو كې د يو شمير پخوانيو سياسي او جنګي ډلو دريځونه، د هغوى كار لورى او همدارنګه د يوزيات شمير چاپي، تصويري او غږيزو رسنيو د خپرونو اړخ ددغې خبرې ښه ثبوت كيدلاى شي.

په افغانستان كې د كمونيستي رژيم له نهايي ماتې وروسته كله چې كابل ته بېلابېلې جهادي ډلې ننوتې، د اسلامي حكومت په نامه د مجاهدينو د حكومت له جوړيدو نه لږ وروسته د ايران د ملي ترانې په سبك د افغان ملي سردو؟! جوړيدل په افغانستان كې د ايران د موخو د برياليتوب پيل ګڼلاى شو. همدارنګه له هغې وروسته په دولتي ادارو، پوهنتونونو او داسې نورو مركزونو كې د افغاني ژبو پرځاى د ايراني لغاتونو ترويج د هغې لړۍ خواوې وې چې ايراني رژيم يې له كلونو راهيسې په افغانستان كې هڅې پيل كړې وې.

كابل ته د طالبانو د ځواكونو له ننوتو او شمالي ته د وخت د حكومت له تيښتې وروسته، ايران بيا هم د افغانستان په چارو كې لاسوهنې ته ادامه وركړه. هغه مهال يې لاسوهنه آن نظامي برخو ته وغځېده، لكه چې طالبانو د ايران د سفارت د تړلو پرمهال په خپله اونيزه شريعت كې اعلان وكړ چې په كابل كې يې د ايران د جاسوسي شبكه وتړله.

له ۲۰۰۱ز كال نه را پدېخوا چې افغانستان كرار كرار په هره برخه كې د بيارغونې او ابادۍ چارې پيل كړې، د نړۍ يو زيات شمير هيوادونو يې ملاتړ ته متې را ونغاړلې. د لسګونو هيوادونو ترڅنګ ايران هم داسې هيواد و چې د افغانستان د بيا آبادۍ په دعاو كې به يې لاسونه تر نورو لوړ نيول او په دې برخه كې به يې د مرستو سينه ډبوله، خو ددې ترڅنګ يې بيا هم په افغانستان كې د خپل كلتور د خپراوي كار په همغه پخوانى ډول پرمخ بووه. ايران كه څه هم تل د افغانستان له لوري له دوستۍ نه پرته د دښمنۍ او لاسوهنې كومه خاطره نه لري، خو بياهم په ډيره ليوالتيا غواړي زموږ د هيواد په كلتور د خپل كلتور سيورى غوړولى وساتي.(په دې برخه كې ترډېره بريالى شوى هم دى.)

د ډيرو په اند، ايران دغه ميراث له پخواني فارس تمدن نه تر لاسه كړى. تاريخ شاهد دى چې د سلګونو كلونو پخوا فارس هم د اوسني ايران په څير نه غوښتل په هيڅ ځاى كې يې نوم تر نورو وروسته او يا يې هم كلتور تر نورو ښكته او يا له نورو سره په يوه پرتله وي. اوسني ايرانيان هم له همدې امله د فارس تمدن ته په ډير درناوي ګوري، كه څه هم دهغه تمدن اصل د جاهليت ترټولو ستر مذهبي معمول، اور لمانځنه وه.

كه د اوسني ايران ژبني فرهنګ ته سړى ځير شي، ډير داسې لغاتونه به پكې ومومي چې په ريښتيا يې هم د يوه بې ځايه عناد او دښمنۍ له مخې په خپله ژبه كې معمول كړي، ددې ترڅنګ ددغه هيواد د ژبې اكثر لغات له دې امله چې له امريكې سره د دښمني له امله يې بدلون ته اړتيا ويني، د فرانسوي ژبې دي چې بدبختانه زموږ يو شمير افغانان يې هم په همغه شان پرته له دې چې ريښې ته يې وګوري، د خپلو هيوادنيو اصطلاحګانو پر ځاى كاروي او تر څنګ يې د وياړ يو نيم اكټ هم كوي.

د افغانستان په كلتوري برخه د ايران يرغل كال نيم وړاندې هغه مهال تر شرمېدلې كچې ورسيد، چې د افغان حكومت د كلتور ستر مدافعين يې چوپړ ته را ووتل. د افغانستان د اطلاعاتو او كلتور د پخواني وزير كارونه خو له هيچا هم نه دي پټ، نوموړي موږ خپله په يو شمير كنفرانسونو كې د خپل هيواد د كلتور پرځاى د ايراني كلتور په دفاع كې ډير سرګردانه ليدلى دى.

د هيواد په مركز او ولايتونو كې د ايراني بيلابيلو كتاب خونو، كتاب پلورنځيو او داسې نورو مركزونو شتون هغه څه دى چې وخت ناوخت يې د يو شمير افغان شنونكو او ادب پوهانو نيوكې را پارولي. د نورو هيوادونو ترڅنګ له ايران هيواد نه هم د راتلونكو كتابونو ځيرنه او كتنه يو له هغو اړتياو څخه ده چې ډيرى افغانان يې غوښتنه كوي، خو له دې امله چې ايران په افغانستان كې تر اړتيا ډير مدافعين لري او ددې ترڅنګ وخت ناوخت د بې شميره كتابونو په راوړو او د كتابي نندارتونونو په جوړولو سره نه پريږدي، د راوړل شويو كتابونو كمى يې احساس شي، تر ډيره په دې توانيدلى چې زموږ په خلكو كې خپلو كتابونو ته لوستونكي پيدا كړي. دې ته په كتو چې په څو كلونو كې افغانان له لسګونو ستونزو سره لاس او ګريوان و او ويې نشواى كړاى د پوهنې په بېلابېلو برخو كې كتابونه وليكي او زده كوونكو ته نوي ښوونيز توكي برابر كړي، د پوهنې په يو شمېر برخو كې ايراني كتابونه په لوړه كچه زموږ له زده كوونكو سره مرسته كوي، خو په مذهبي برخه كې يې له دې امله چې ايران يو پوره متعصب شيعه مذهبه هيواد دى، بايد كتابونه ترڅيړنې لاندې ونيول شي او د خلاف كتابونو په پيدا كېدو سره په لوړه كچه له دغه هيواد سره خبرې وشي.

ښايي له تيرو څو كلونو راهيسې په افغانستان كې يو زيات شمير داسې كتابونه نيول شوي وي چې په هغو كې نورو اسلامي مذهبونو ته سپكاوى شوى وي او يا يې هم نورې ستونزې لرلې وي، خو څو ورځې وړاندې په هرات كې د ايراني كتابونو په يوه خورا لوى نندارتون كې، خرڅلاو ته د داسې ايراني كتابونو وړاندې كول چې په ښكاره په كې حنفي مذهب ته سپكاوى شوى، هغه څه دي، چې يو شمير نيوكې يې راوپارولې. په دغه نندارتون كې كم تر كمه درې داسې كتابونه و چې د اهل سنت مذهب او يو شمير راشده خلفاو ته پكې سپكاوى شوى و.

د اسلامي د مقدس دين له اصولو سره سم، هيڅ مسلمان هم ددې حق نه لري، چې د خداى د ستر پيغمبر حضرت محمد(ص) اصحابو ته سپكاوى وكړي، له همدې امله ټول هغه كينه كښ او له مذهب نه بده ګټه اخيستونكي خلك هم بايد داسې كار ونكړى چې پربنسټ يې د اسلام بنسټګرو ته سپكاوى وشي. په اصل كې خو قران، پيغمبر، اصحاب، احاديث او داسې نور هغه اصول دي چې بايد هيڅ اسلامي ډله او مذهب هم ورته سپكاوى ونكړي، خو نه پوهيږو چې ايراني علما او يا هم ليكونكي له كوم ديني وجدان نه په كار اخيستو داكار كوي او بيا يې د خلكو د بې لارې كولو لپاره افغانستان ته راليږي. د حضرت محمد(ص) اصحابو ته سپكاوى خو د مسلمان كار نه دى، له همدې امله نه پوهيږو چې ايراني ليكوالان له كومې عقيدې سره دغه كار كوي او بيا يې په ډير وياړ په نندارتونونو كې هم ږدي.

كه ځير شو، له څه مودې راهيسې د هيواد په لويديز كې د ايرانيو وسلو د پيدا كېدو خبرې هم تكراريږي، د هغې ترڅنګ په ايران كې د يو شمېر جنګياليو د روزلو خبرې هم كله كله اوريدل كيږي، خو لكه چې ليدل كيږي د دې هرڅه په وړاندې افغان دولت د تحمل سياست غوره كړى. بې له شكه كه د مذهبي سپكاوي په وړاندې هم افغان دولت له همدې سياست نه كار واخلي، ښايي افغانان په پراخه كچه دا خبره ياده كړي او له ايراني لوري نه ددغه كار د كولو په اړه د معلوماتو غوښتونكي شي. ښه به وي چې افغان دولت د خپل ولس ديني اصولو ته په كتو له ايراني لوري سره په لوړه كچه دداسې خبرو تابيا ونيسي، چې هم په كې په كلتوري تيري او هم د داسې بې لارې كوونكو كتابونو په خپرولو خبرې وكړي، كه نه دا لوبې كولاى شي نورو داسې لوبو ته هم لاره خلاصه كړي چې په پايله كې يې هم افغان او هم ايراني ملت ته له تاوان پرته بل څه په لاس ور نشي.

حادثه دلخراش بغلان

گمانه زني ها، خبرسازي هاى منفى و اقدامات عجولانه پارلمان

نتايج بررسى هاى هيئت حقيقت ياب، تخمين ها و حدس ها را نقش بر آب و چهره

هاى پنهان ماجرا جويان را عريان  خواهد نمود

 عبدالرحمن سكوت

در طى دو هفته ايكه گذشت، در جنب خونبارترين خبرهاى كشت و خون در جنوب، اينبار از شمال كشور نيز خبرهاى زشت، دلخراش و المناك شنيده شد. حادثه ۱۵ عقرب ۱۳۸۶ بغلان، كه منجر به كشته شده عده يى از هموطنان عزيز ما بشمول اطفال، شاگردان مكتب، زنان، موسفيدان و شش تن از نمايندگان مردم در ولسي جرگه افغانستان نيز گرديد.

هرچند حملات انتحارى در جنوب كشور همه روزه جان هموطنان عزيز ما را ميگيرد و هر روز شان را سياه ميگرداند ولى حادثه بغلان چنان بزرگ بود كه رئيس جمهور به مجرد كسب اطلاع از حادثه مذكور، سه يوم را روز سياه اعلام نموده، هيئت عاليرتبه يى را به رياست وزير امور داخله، نماينده گان پارلمان، نفرات لوى سارنوالى، امنيت ملى و نماينده گان ادارهء جديد التشكيل ارگانهاى محل، بمنظور دريافت حقايق و بررسى موضوع را به اسرع وقت آغاز نماید. ولى بآنهم به تعقيب اين حادثه تروريستى و در لحظاتيكه تا هنوز اجساد به تابوت ها نرسيده بود و اندوه زده گان به جستجوى لاش هاى تكه تكه شده عزيزان شان بودند و تازه هيئت حقيقت ياب در جريان آغاز كار خود بود، دهل مطبوعات و تبصره هاى منفى و فتنه برانگيز فضا و صحنه ها را پر نمودقرار اطلاعات هيئت حقيقت ياب در روز دوم حادثه به محل رفته و شام امروز به مورخ ۲۳ عقرب با بررسى هاى نهايى از محل وقوع حادثه رجعت نموده است..

گزارش اخير اينكه وزير امور داخله كشور، طى يك كنفرانس مطبوعاتى در بغلان گفته بود كه: تحقيقات نشان ميدهد كه اعضاى گروه طالبان درين قضيه دخيل بودند. همچنان میرزا محمد یارمند، رئیس عمومی مبارزه با جرایم وزارت امور داخله در یک نشست مطبوعاتی به خبرنگاران گفت: آخرین تحقیقاتی که در ولایت بغلان صورت گرفته بیانگر این واقعیت است که حادثه ۱۵ عقرب حمله انتحار ی و از قبل سازماندهی شده بوده ا ست. یارمند اذعان داشت: در اولین تحقیقاتی که از سوی مسئولین پولیس وزارت امور داخله در محل حادثه و شفاخانه ها صورت گرفته نشان می دهد که فرد انتحار کننده با استفاده از وسکت مملو از مواد انفجاری خود را در میان ازدحام مردم رسانده و سپس انفجار داده است. یارمند یکی از دلایل آمار بلند کشته و زخمی شدگان را ازدحام بیش از حد مردم وشاگردان مکاتب دانست و خاطر نشان ساخت: بر اساس تحقیقات انجام شده حمله انتحاری در ولایت بغلان با سایر حملات انتحاری که سبب شهادت بسیاری از افراد می شود تفاوتی نداشته است. رئیس عمومی مبارزه با جرایم وزارت امور داخله تلفات حادثه  بغلان را ۶۴ کشته به شمول و کلاء پارلمان و ۱۰۴  زخمی اعلام کرد و اظهارداشت: با این وجود تعداد دقیق تلفات این حادثه هنوز معلوم نیست چون اکثر مردم اجساد را به ولایات و شفاخانه ها انتقال داده اند. وی اصابت مرمی به جان وکلا  پارلمان را رد کرده گفت: هیچ مرمی در محل حادثه فیر نشده و فقط سربازان و کلا پارلمان بنابر ترس و هراسی  که برای شان رخ داده بود فیر کردند که در نتیجه سه نفر از مردم مجروح شدند، با این حال آنان هم از وضعیت صحی خوبی برخوردار می باشند

ولسى جرگه كه عاليترين مرجع قانون سازى كشور ميباشد، بلادرنگ و بدون درنظر داشت عمق و عواقب مسئله در جلسه ۱۹ عقرب در مجمع عمومى آن مجلس فيصله نمودند تا هشت تن از مسوولين درجه يك آن ولايت كه نامهايشان حسب آتى ميباشد از سمت هاى شان بركنار و وظايف شان بايد به حالت تعليق درآيد:

1.     محمدعلم اسحاقزى والى ولايت بغلان

2.     تورنجنرال عبدالمنان فراهى رئيس مبارزه با تروريزم وزارت داخله

3.     تورنجنرال غلام مجتبى پتنگ قوماندان زون شمالشرق

4.     بريد جنرال عبدالجميل آمر امنيت ولايت

5.     دگروال ولى محمد رئيس امنيت ملى آن ولايت

6.     سمونوال عبدالله مدير مبارزه با تروريزم ولايت

7.     رئيس معارف ولايت

8.     عبدالرحمن سيدخيلى قوماندان امنيه بغلان

اين اسامي كه ستون فقرات ولايت مذكور را تشكيل ميدهند، در صورت نبود آنها چه فاجعه هاى به بار خواهد آمد، در صورتيكه چند پوليس نبود و حادثه المناك و بزرگى مانند حادثه ۱۵ عقرب رخ داد، پس از اگر همه يى اين مقامات نباشند در آنصورت؟؟؟ آيا ولسى جرگه در هنگام صدور اين فيصله مصلحت و سرنوشت مردم منطقه را نيز در نظر داشتند، يا تنها به بُعد سياسي قضيه توجه داشتند؟؟ فرض كنيد اگر رئيس دولت به اين فيصله شورا تن دهد و خداى ناخواسته حوادث مشابهى رخ دهد، آيا در آنصورت كدامين نماينده گان شوراى ملى مسووليت را به عهده خواهند گرفت؟؟ آيا در آن هنگام بار مسووليت را پذيرفته ميتوانند؟

جالب اينكه هيئت ادارى ولسى جرگه طى مكتوبى فقط نام هفت تن آنها را به مقامات حكومت ارسال و از شخص اخير الذكر (قوماندان امنيه بغلان) كه مستقيماً در محل مسووليت دارد، نامى نبرده. و جالبتر اين كه رئيس ولسى جرگه جناب قانونى صاحب به اين شخص از راه تليفون  مژده ميدهد و ميگويد كه در لست توبيخ شده گان نه مياوردش.

آيا مقام درجه يك قانون ساز، شخص قانونى چه تفاوتى ميان مسوولين قايل است؟ آيا شخص اخير الذكر با قومندان زون (پتنگ)، و عبدالمنان فراهى كه مستقيماً مسووليتى ساحوى را ندارند، چون محل كار پتنگ در مزار شريف و محل كار فراهى در كابل ميباشد. از جانب ديگر اگر بازخواست مساوى و عادلانه مطلوب باشد بايد هر سه تن را يكسان، بلكه قوماندان امنيه محل (سيدخيلى) را اولتر از دوى ديگر محكوم مى نمود. قرار اطلاع دقيق هر سه تن آنها در زمان وقوع حادثه در كنفرانس دو روزه پوليس در كابل تشريف داشتند. شايد براى رئيس ولسى جرگه ميان اين سه تن تفاوتى وجود دارد!! بدين مفهوم كه شخص اولي (عبدالرحمن سيدخيلى) كه مستقيماً مسووليت امور استخبارتى بغلان را دارد، از اطرافيان شوراى نظار و دومى و سومى كه پشتون هستند، ازينرو نامهاى شان را در لست شامل نموده است، آيا توجيهى ديگرى وجود دارد؟ آيا معيارى براى عدالت وجود دارد؟ اگر به فرض محال بپذيريم كه گناه همه گان يكسان است پس چرا تعامل يكسان صورت نميگيرد؟

ولسى جرگه دليل ديگر، عدم شايسته گى و كوته كارى مسوولين بغلان را در عدم اشتراك آنها در مراسم تشيع و انتقال اجساد شهدا و مجروحين ميداند. در حاليكه بعد از حادثه، قوماندان پتنگ و عبدالمنان فراهى راهى منطقه شدند و در مراسم تشيع و انتقال مجروحين و شهدا اشتراك داشتند. و اگر اشتراك هم نمى داشتند، عدم اشتراك آنها قانوناً جرم تعريف شده يى نيست.

پارلمان خانه ملت است نه محل سياست بازى ها

ازينرو نبايد از پارلمان و اعضاى نجيب آنها، بهره بردارى سياسى نمود. اگر به مواد قانون اساسى مراجعه نمائيم درخواهيم يافت كه تصميم اخير پارلمان سخت عجولانه و مغايير با مواد قانون اساسى و ساير قوانين جمهورى اسلامى افغانستان ميباشد.

تصميم پارلمان مبنى بر به تعليق در آوردن چند مقام ارشد حكومتى از صلاحيت پارلمان نيست. نظام جمهورى اسلامى افغانستان بر اصل تفكيك قوا (قواى سه گانه) مبنى ميباشد. در قانون اساسى صلاحيت ها، وجايب و مسووليت هاى هر قوه بطور واضح مشخص گرديده، تشبث يك قوه در كار ديگر، باعث ديگرگونى و سردرگمى نظام ميگردد. در مواد ۸۹، ۹۰، ۹۱، ۹۲ و ۹۳ قانون اساسى و همچنان در چند فقره ماده ۶۴ و ماده ۱۲۷ قانون اساسى صلاحيت هاى ولسى جرگه مشخص گرديده، در هيچ يكى از اين مواد فوق الذكر و باقى مواد قانون اساسى ولسى جرگه صلاحيت بركنارى مقامات ادارات مركزى يا محلى را ندارد. البته اگر موارد جرمى يا تخلفى قابل پيگردى واقع گردد در آنصورت شخص وزير نزد ولسى جرگه جوابده ميباشد، نه مامورين دست دو و سه يك ارگان. به همين ترتيب ولسى جرگه ميتواند رئيس يا عضو ستره محكمه را بر اساس جرم ناشى از اجراى وظيفه يا ارتكاب جنايت، با تائيد دو ثلث، از وظيفه اش كنار و محاكمه كند. اما در مورد مامورين حكومتى هيچ تذكرى وجود ندارد.

از سوى ديگر پارلمان با اين اعلام اش، در مورد همين مقامات شكوك و شبهاتى را خلق نمود، مردم را به آنها بدبين نمود و اين همه بالنوبه باعث متزلزل شدن احوال و اوضاع ميگردد، اطاعت از قانون و مسوولين را مخدوش ميسازد و بدين ترتيب اولياى امور آن ولايت دلشكسته و مايوس ميشوند و به جرم ناكرده، مستحق مجازات ميگردند. همينكه پارلمان به تعليق در آمدن آنها را اعلام مينمايد، در حقيقت روحاً آنها زجر اين تصميم پارلمان را متقبل گرديده اند. چون جامعه افغانستان كه يك جامعه شفاهى است با آندك اعلام، آنرا بمثابه حكم نهايى ميپندارند.

آيا در قانون اساسى افغانستان قبل از تدوير و اعلان محكمه باصلاحيت، تشهير متهم يا تشهير مشكوك ممنوع نميباشد؟ تا زمانيكه جرم يك فرد تثبيت نگرديده، هيچكس حق ندارد وى را در ميان عامه مردم مشكوك و مشبوه معرفي نمايد.

از جانب ديگر اگر عملاً مقامات حكومتى مشار اليه به حالت تعليق باشند، چگونه تصاميم كميسيون حقيقت ياب، مشروعيت اش را خواهد داشت؟ طبيعى است كه در زمان تحقيق و بررسى بايد شخص مسوول جواب بگويد. اما اگر همان اشخاص هيچكدام تقبل مسووليت نه نمايند و در مقاماتشان موجود نباشند، كى جواب خواهد گفت؟ اگر پارلمان درين اعلام از عجله كار نمى گرفت، يقيناً كه همكارى مقامات با كميسيون بيشتر مى بود، ولى بعد از اين اعلام به يقين گفته ميتوانيم كه آنها خود را مجرم، ملامت و طرف پنداشته، با كميسيون همكارى مطلوب نخواهند نمود.

پارلمان بايد بداند كه حيثت، آبرو و حرمت انسانى اشخاص از هر نوع تعرض مصون است، ولى پارلمان كه خود قانون ميسازد، خود خلاف آن عمل نموده به شخصيت روانى و معنوى اين اشخاص تعرض نمود.

نقش منفى رسانه ها و سران جبهه ملى:

يك تعدادى از رسانه هاى مغرض، فتنه گر، شر انداز و معامله گر، كه بنيه مالى آنها توسط همين جبهه ها و گروه هاى مغضوب المله تمويل ميگردد در همان وهله اول به پروپاگند ها و تخريبكارى ها پرداختند. آنها به سراغ اظهار نظرات صاحبنظران و رهبرانى پرداختند كه در جامعه شك و فتنه را دامن ميزنند. گاه مردم را نسبت به دولت بدبين ميكردند و گاه مردم را به سوى يك آشوب خطرناكتر و تعصبات قومى تحريك ميكردند. آنها عجولانه صريحاً و كنايتاً مقامات امنيتى حكومت را در قضيه دخيل دانستند. سران جبهه ملى، حزب اقتدار ملى، طالبان و يكتعداد به اصطلاح صاحبنظران مغرض، درون سوخته و عقده يى موقف مشترك داشتند. آنها در حقيقت بنفع طالبان صحبت ميكردند، طالبان با انكار از دخيل بودن در حادثه ميخواستند ميان اعضاى دولت شكوك و اختلاف ايجاد كند و جبهه ملى، هم از ممبر جبهه و هم از ممبر خانه ملت اين پروپاگندها را تقويت نموده مردم را نسبت به مشروعيت نظام مشكوك ميكردند. اين سلسله تا الحال نيز دوام دارد. هستند دستان و زبانهاى كه ميخواهند اوضاع كشور يكبار ديگر متزلزل و زمينه آشوبها ميسر گردد. چون آنها ميدانند كه با تحكيم نظام و حاكميت قانون، روزى فرا خواهد رسيد كه به ميز محاكمه كشانيده خواهند شد و از جرايم ارتكابى  شان بازخواست صورت خواهد گرفت، ازينرو آنها هميشه در انتظار اند تا با استفاده از فرصت از كمين گاه خود ميخيزند و فتنه مى آفرينند.

سران جبهه ملى ولو از هر ممبرى صحبت مى كنند، بايد بدانند كه مردم افغانستان ديگر تطميع اهداف شوم، جنگى و غير انسانى آنها نخواهند شد. بهتر است براى جبران ماضى و آينده پر سعادت كشور از سياست هاى منفى، دوپهلويه و مغرض دست بردارند و بر اولاد مظلوم و ستمكشيده اين سرزمين ترحم نمايند.