غبرګون

د شهيد روحاني لومړى تلين

ghbargon — Fri, 05 Jun 2009 03:06:15 GMT

يو کال وړاندې په هلمند کې د بي بي سي خبريال، ځوان شاعر او ليکوال عبدالصمد روحاني په ډېر مظلوميت د نامالومو کسانو لخوا ووژل شو.

متاسفانه افغان حکومت لاهم په دې نه دى توانېدلى چې د ځوانيمرگ روحاني قاتلان ونيسي او مجازات يې کړي.

موږ په داسې حال کې چې د روحاني د هر ځل نوم له يادولو سره د هغه خداى بښلي په ياد د غم اوښکې تويوو او روح ته يې دعا کوو، له نړيوالې ټولنې، افغان حکومت او وسله والو طالبانو د ښاغلي روحاني د وژونکو د نيولو غوښتنه کوو.

روحاني د هلمند د مظلوم ولس غږ و او په هېڅ لوري نه و تړلى، له همدې امله بايد هغه په چا پورې ونه تړل شي او د حق د ترلاسه کولو لپاره يې هڅې وشي. په دې سره به د خداى بښلي ځوانيمرگ روحاني روح آرام شي، د کورنۍ دردونه به يې مرهم شي او د هغو وحشيانو مخونه به تور شي چې پر گلونو گوزار کوي او رژوي يې.

خداى دې روحاني وبښي او جنتونه دې ورکړي

تل دې د حق د ويناوالو نوم ژوندى وي او خداى دې نور د روحاني په

څېر ځوانان رانه نه اخلي.

آمين يارب العلمين

ghbargon — Tue, 06 Jan 2009 06:47:00 GMT

پر غزې بريد پر اسلامي امت بريد دى!!! په فلسطين كې د غزې پر تراړې د ظالمو او غاصبو اسرائيلو بريدونه بايد ټول اسلامي امت په كلكه وغندي او په وړاندې يې ودرېږي. دې كې شك نشته چې ددغو بريدونو اصلى تمويلګره امريكا ده له همدې امله بايد اسلامي هيوادونه او اسلامي امت په تېره بيا افغان ملت چې په ښكاره له امريكا سره په جګړه كې ده د امريكا ملګرتيا پرېږدي او د اسرائيلو د بريدونو د بندولو لپاره پر دغه ظالم هيواد فشار راوړي. فلسطين د اسلامي نړۍ يوه نه بېلېدونكې برخه ده او بايد ټول اسلامي امت ترېنه دفاع وكړي. لوى خداى دې د محرم په دغې پاكه مياشت كې د فلسطين د ولس قرباني قبولې كړي او ددغه هيواد مبارزو ډلو ته دې لا توفيق ور په برخه كړي. په ټوله نړۍ كې د كافرانو او صليبيانو د ماتې او شرمېدو په هيله. د غبرګون چلوونكى

ghbargon — Sun, 07 Dec 2008 04:14:15 GMT

اختر مو مبارک شه!

خپل ټول ځورېدلي، مظلوم او وياړلي ولس ته د ابراهيمي قرباني د کليزې اولوى اختر مبارکي وايم!

لوى خداى دې وکړي چې دغه اختر افغانانو او ټول اسلامي امت ته د خوښۍ، آزادۍ او ورورولۍ پيلامه وگرځي.

د کابل پوليسو کې عجيبه بدلون؛

ghbargon — Fri, 11 Jul 2008 05:07:15 GMT

جنرال سالم احساس هم د شمالي دسيسو ښکار شو

د کابل پخوانى امنيه قوماندان جنرال سالم احساس چې د غويي د اتمې د بريد په اړه د غفلت له امله د لوى څارنوال لخوا له خپلې دندې تعليق شوى و، دامهال له قومانداني نه لېرى شوى او د شمالي ټلوالې يو پخوانى غل يې پر ځاى امنيه قوماندان ټاکل شوى دى. جنرال احساس چې د څو مياشتو په لړ کې په کابل کې د غلاو، تښتونو او وژنو کچه له نشت سره برابره کړه په ټول افغانستان کې د ښه پوليس په توگه پېژندل شوى. هغه به د شپې او ورځې کار کاوه څو خلک په ارامه ژوند وکړي.

د ښاغلي احساس په وخت کې په ريښتيا هم ډېرې چاودنې او بريدونه وشول، خو تر کومه ځايه چې د هغه په دندو پورې اړه لري، په ښار کې يې غله او لنډه غران ښه قابو کړي و او د هغوى په وړاندې يې کلکه مبارزه پيل کړې وه.

جنرال احساس او د لوى څارنوال ځواني

د غويي د اتمې له بريد نه وروسته چې کله لويې څارنوالي په دې اړه څېړنې کولې، څو تنه يې په بريد کې د غفلت په نامه له دندو گوښه کړل. په هغو کې چې وکتل شي ډېرى يې هغه پښتانه پوليس او امنيتي چارواکي دي چې په يوه نه يوه توگه له شمالي ټلوالې او د امرالله صالح له کسانو سره په ټکر کې دي. جنرال سالم احساس، نظر شاه، جنرال عبدالرحمن او داسې نور هغه کسان دي چې په کابل کې يې د شمالي لنډغرو مخه نيولې وه، له همدې امله د صالح ملي امنيت د هغوى په وړاندې خنډونه جوړول، د جنرال سالم د قوماندانۍ پر مهال چې کوم بريدونه په کابل کې وشول، په ډېرو کې يې د ملي امنيت د لوى رياست لاس و. د غويي د اتمې په بريد کې هم د ډېرو په وينا د شمالي ټلوالې چې صالح يې ټينگ غړى دى او ملي امنيت يې هم په خدمت کې دى لاس و. ددغه بريد زور بيا هم متاسفانه له پښتنو ووته، د کابل تکړه امنيه قوماندان د هغه څارنوال لخوا تعليق شو، چې د دوستم ښکر يې ورمات نشواى کړاى، د جرات لخوا يې وهل وخوړل او چکري ورته سپکې سپورې ووېلې. څارنوال ثابت اوس له امريکايانو زده کړي دي چې د افغانستان کوم خلک ښه وهلى شي. که په کنړ، پکتيکا او هلمند کې امريکايان د پښتانه سپين ږيرى او ماشوم وژلى شي، په کابل کې هم د جنرال فتاح په اشاره څارنوال ثابت د پښتنو سټې له واکه لرې کولاى شي.

لوى څارنوال چې په ډارنتوب کې ورته هر افغان لوړه نمره ورکړې، په دومره بېړه د کابل د پوليسو او امنيت پښتانه مشران لرې کړل، چې په دومره وخت کې يې د جرات او دوستم په اړه خبره هم ونکړاى شوه. له جبار ثابت نه خلکو هيله لرله چې دوستم چې د يو چا پر کور او کورنۍ يې بريد کړى و محکمې ته را وکاږي، خو هغه د دې کار پر ځاى هغه څوک را و پرځاوه چې د دوستم کوريې کلابند کړى و او ويل يې چې د څارنوالي د حکم پر اساس دې ته حاضر دى چې دوستم لاس تړلى بنديخانې ته واچوي. جنرال احساس د يوه افغان او مسلکي پوليس په توگه هر هغه څه چې يې له لاسه کېدل د کابل د امنيت په اړه وکړل. هغه د خداى بښلي خاکرېزوال په څېر په کابل کې د شمال لنډغرو د مخنيوي هڅې هم وکړې، خو شماليوال کله دا مني چې له کابل نه دې ددوى واک ختم شي. لوى څارنوال هم همدې ته په کتو هغه څه وکړل چې ټول هيواد يې پې خفه کړ. افغان ولس لوى څارنوال ته وړانديز کوي چې دا نور څه پښتانه هم چې په کابل او يا نورو ولايتونو کې کار کوي له دندو تعليق او وروسته لرې کړي، داځکه چې هغوى نه حضرت لري، نه فهيم او رباني چې ملاتړ يې وکړي، هغوىدداسې يوه ولسمشر تر واک لاندې کار کوي چې يوازې خپله څوکۍ او شمالي لنډ غر ورته مهم دي نه کوم بل څوک.

ولسمشره ښه پرېکړه دې وکړه

د پارلمان يوه غړي راته ويل چې يو وخت د افغانستان د ملي امنيت مشر امرالله صالح له خپلې دندې استعفا ورکړه، خو کرزي يې استعفا تر شپږو مياشتو وځنډوله او بيايې ځواب ورته راولېږه چې ته له دې دندې نه شې گوښه کېداى. له هغې وروسته د کابل ښاروالي مرستيال ښاغلي غرزي خواخوږي له دې امله چې همدې د شمالي لنډغرو د طالب او کمونيست په نامه سپک کړ او بدې بدې خبرې يې پسې وکړې ولسمشر ته د دندې پرېښودو وړانديز وکړ. ولسمشر هم بې له ځنډه د نوموړي پرکاره چارواکي استعفا امضا کړه او غرزى يې له حکومت نه ووېست. دا ځل هم ولسمشر ډېره ښه پرېکړه وکړه، د يوه مسلکي، په کار پوه او هڅانده امنيه قوماندان جنرال سالم احساس خبره چې کله تر ده ور ورسېده، د شمالي ټلوالې د غلو لست ته يې لاس کړ او ايوب سالنگي يې د هغه پر ځاى امنيه قوماندان وټاکه. د ولسمشر کله دا په کابل لورېږي چې غلاوې او شوکې دې ترې ورکې وي، له همدې امله يې د غلو يوه مشر ته بيا د کابل قومانداني ورکړه او يو ځل بيا يې خلکو ته وښوده چې دلته يوازې غله د ژوند کولو حق لري نه عام خلک. ولسمشر ته خو د بابه جان، سالنگيانو او امان الله گذر قوماندانيانې مالومې دي، هغوى خو هم د خلکو په مال تېرى کوي او هم د خلکو په ناموس، نو څنگه يې دې ته زړه ښه کړ چې يو ځل بيا هغوى ته د کابل واک ورکړي. خداى دې ولسمشر ته خير ورکړي، ددې خلکو دومره غم ده ورسره چې د لږ وخت لپاره يې هم د پخوانيو دوستانو د رحمت له سيوري لرې نه پرېږدي، که شمالي ټلواله دا څه موده له کابله لرې وه، اوس يې بيا د خلکو د خوشحالولو لپاره په کابل واکمنه کړه او د پښتون او پښتو لمن يې د کابل له امنيه قومانداني ټوله کړه. ښه مې په ياد دي، يوځل د هيواد يوه شمالي ولايت ته تللى وم، هلته يو چا راته قسم وخوړ چې همدې سالنگيانو به چې کله د کابل امنيه قوماندانۍ په لاس کې لرله، په خپل موټر کې شهدائ الصالحين او نورو سيمو ته بوول او تاريخي آثار به يې ورباندې را اېستل او بيا به يې په پاکستانيانو پلورل. ولسمشر ته ښايي د شماليوالو پاکستان ضد شعارونو خوند ورکړى وي، خو نه داسې نه ده، هغوى د پښتو او پښتنو لپاره په پاکستان لعنت وايي، هسې خو يې چې گټه وي، خپل هر څه له پاکستان نه ځاروي، هغوى چې د روس غلامي کولاى شي، نو د پاکستان په وړاندې سترگې برگوي؟

ولسمشره آفرين، داد ې ښه پرېکړه وه، پرېنږدې چې په کابل کې د عدالت او امنيت څرک تر سترگو شي، دا پکتياوال دې هم چې دومره پريښى ښه دې نه دي کړي، لرې يې کړه او داسې څوک د جنايي پېښو پر ضد د مبارزې څانگې مشر کړه، چې لږ تر لږه خو د لنډ غرو بانډونه او ډلې ولري. پښتانه څه کوي، شپه او ورځ کار کوي او د ښار له چلونو سره نه دي بلد.

خلک بايد څه وکړي؟

دا لومړى ځل نه دى چې داسې کېږي. په لسگونو ځله د کابل او هيواد په کچه داسې شوي چې د پښتون په لرې کېدو او د نورو په ټاکلو کې له منډې کار اخيستل شوى. ولسمشر، لوى څارنوال او د کورنيو چارو وزارت په دې هرڅه ښه پوهېږي، خو متاسفانه چې همدا لاره يې غوره کړې ده. ولسمشر هم ددې پرځاى چې له تېرو کلونو پند واخلي، بيا پخواني کارونه تکراروي او د خلکو په سر د ظلم او وحشت مېچنې گرځوي، خلکو ته په کار ده چې په زغرده نور د ولسمشر ددغو کارونو په وړاندې جبهه ونيسي، د ملت استازو ته هم په کار ده چې د هغه سر په دې خلاص کړي چې د خداى لپاره رايه دې د پښتنو وړې او واکونه نورو ته سپارې. ولسمشر که نور نه سمېږي او په دغو کارونو ټينگار کوي، هر افغان چې په راتلونکو ټاکنو کې له هغه نه ملاتړ کوي د ملي خائن نوم به ورته د افغانستان په تاريخ کې ورکول کېږي ځکه چې همدغه ولسمشر په هيواد کې ملي خائنانونه ملي اتلان جوړوي.

د شهيد روحاني په اړه؛

ghbargon — Mon, 09 Jun 2008 15:40:15 GMT

په هلمند کي خپلواکو ژورنالستانو

د احتجاجي غونډي پريکړه ليک

د ١٣٨٧ کال د غبرګولي د مياشتي په ١٨ نيټه د شنبې په ورځ تکړه ژورناليست او د بي بي سي راډيو =خبريال عبدالصمد روحاني د څه مودې لپاره لادرکه او په سبا يې د مازديګر پر ٥ بجو جسد د بولان په هديره کي و موندل سو .

په هلمند کي ټول ژورناليستان او فرهنګي شخصيتونه په دغه غميزه کي ځان شريک بولي .

1.د هلمند ولايت د ژورنالستانو او فرهنګپالو د پريکړي سره سم به د يوې اونۍ لپاره د احتجاج په توګه د هلمند څخه هيڅ دولتي او غير دولتي راپور رسنيو ته نه ورکول کيږي بې له هغه خبره چي د خداى بخښلي روحاني په اړه وي .

2.دا چي د ژورناليزم کورنۍ خپل يو تکړه غړى له لاسه ورکړى دى د هلمند ولايت ژورنالستان او فرهنګپال د هيواد پر ټولو خبري رسنيو ږغ کوي چي د خداى بخښلي د مړيني په اړه دي سبا ورځ چي د غبرګولي د مياشتي ٢١نيټه دي د هيواد د فرهنګي ډګر ملي ماتم اعلان کړي

3.د غبرګولي ١٩ نيټه چي د شهيد عبدالصمد روحاني د شهادت له ورځي سره سمون خوري هر کال به د هلمند په فرهنګي ډګر کي د توري ورځي په نامه و لمانځل سي

4.چاپي مطبوعات دي درسنۍ لومړۍ پاڼه ياتوره او يادي ورباندي د خداى بخښلي عکس چاپ کړي .

5.راډيو يي او تلويزوني رسنۍ دي سبا د غبرګولي پر ٢٢ نيټه پر پوره (٥) بجو د يوې د قيقې لپاره چوپيتا غوره کړي .

6.لکه څنګه چي د ښآر له منځه څخه د يو ژورنالست نيول او ايستل او بيا په قتل رسول د ادارې کامله بې کفايتي ښئي . ټول ژورنالستان او فرهنګپال دا غوښتنه کوي چي نومړې قضيه دي په جديت او دقت وڅيړل سي

که پورته ټکي په نظر کي ونه نيول سي د هلمند ژورنالستان به جدي ګامونه پورته کړي.

د کرکټ اتلولي؛

ghbargon — Tue, 03 Jun 2008 11:44:15 GMT

د افغانستان د کرکټ ملي لوبډله په وږي نس اتله شوه

د افغانستان د کرکټ ملي لوبډله چې پرون هيواد ته را ورسېده، لومړنۍ ډله ده چې په نړيواله کچه يې افغانستان ته دومره وياړونه راوړي دي. دغې ډلې د انگلستان په جرسي ټاپو کې ددولسو هيوادونو د لوبډلو په منځ کې لومړى مقام وگاټه او په دې توگه يې خپل هيواد ته د بري وياړوباښه.

د افغان لوبډلې مخې ته پرون د کابل نړيوال هوايي ډگر ته لسگونه افغانان، حکومتي چارواکي او د لوبغاړو خپل خپلوان ورغلي و. د لوبډلې د راستنېدو پر مهال يوه شي چې تر هر څه ډېر يې د هر چا فکر ځانته اړاوه هغه له يوې اتلې لوبډلې نه د حکومت او افغانانو او حکومت سوړ هر کلى و. د دغې لوبډلې مخې ته نه دومره لوړ پوړي دولتي چارواکي ورغلي و او نه هم د ملي شورا مشران. ددې ترڅنگ د کرکټ له ملي لوبډلې سره افغان رسنيو هم ښه په ښکاره ناځواني وکړه. دغې لوبډلې هره ورځ يوه نه يوه هيواد ته ماتې ورکوله، خو دلته په کابل کې يوې ورځپاڼې هم خپل مخ زموږ د وياړلو لوبغاړو په تصويرونو ښکلى نه کړ. همدارنگه يې زموږ ډېرى هيوادوالو ته چې د لوبو په اړه معلوماتو ته تږي و د معلوماتو رسولو مسئوليت هم ادا نه کړ. دغه رسنۍ چې ډېرى يې د نارواوو ژبنيو او سمي تړاوونو پر بنسټ جوړې شوي په دې غلط فکر کې وې چې گنې کرکټ لوبډله په يوې ځانگړې ژبې پورې تړلې(حال داچې دا يوه ملي لوبډله ده) او له همدې امله يې د هغوى هېڅ وياړ په هغه شان چې لازم و ياد نه کړ.

يو وخت په بهر کې د افغانستان يوه ځوان چې زموږ ټولو وياړ دى يوه لوبه وگټله چې په بل پړاو کې هماغه ځوان ناکام هم شو، خو رسنيو دومره ونازاوه چې ټولو افغانانو آفرين پرې ووايه. د دغه ځوان په اړه د رسنيو خپرونو زموږ هيوادوالو ته دا سوچ پيدا کړ چې گنې په ملي برخه کې ټولې همغږې او د ملت په گټه دي، خو بد بختانه چې دغه چلند له کرکټ لوبډلې سره ونشوه. د کرکټ ډلې ته چې په پرله پسې توگه وياړونه راوړي او تر اوسه يې ماته نه ده خوړلې د رسنيو لخوا هېڅ پاملرنه ونشوه. ددې ترڅنگ حکومت دومره ستره جفا ورسره وکړه چې ټولې لوبې يې ورباندې په وږي نس تېرې کړې.

د افغانستان د کرکټ فدراسيون مشر او د ولسمشر سلاکار شهزاده مسعود په ښکاره وويل چې افغان لوبغاړو به د يوه کس ډوډۍ په څلورو کسو خوړله او د دريو وختونو پرځاى به يې يو وخت خوراک کاوه. کرکټ لوبغاړو هم چې له جرسي نه له رسنيو سره خبرې کولې په زغرده ويل چې پيسې نه لري او ستونزې يې ډېرې دي. د کرکټ لوبډله له افغانستان نه د پښتنو په استازيتوب نه وه تللې چې د نورو برخو په شان حکومت ورسره خپله جفا تکرار کړه، بلکې دغه ډله د افغانستان د بيرغ اوچتولو لپاره زموږ د هيواد د هر قوم او هر اوسېدونکي په استازيتوب د انگرېزانو هيواد ته تللې وه. د اکبرخان د خاورې دغو نومياليو زامنو د مکناټن پر خاوره په کاملا دوستانه فضا کې خپلو سيالانو ته د خپلو مټو زور وښوده او مات يې کړل، خو متاسفانه چې په دغه زور کې حکومت او ولس هېڅ رول ادا نکړ. د کتونکو په وينا، د کرکټ نورې لوبډلې به چې له لوبو خلاصې شوې، د خپل هيواد د استازو لخوا به ډېر ښو هوټلونو ته د ډوډۍ او ښو ځايونو ته د چکرونو لپاره تلل، خو افغان لوبډلې هلته هره ورځ خپلې گېډې په يوه اسيايي وروسته پاتې هوټل کې بيا هم په کچالو مړولې. د وياړونو ددغې ډلې سپکاوى نه يوازې داچې زموږ د لوبډلې سپکاوى دى، بلکې د ټولو هغو با احساسه افغانانو سپکاوى هم دى، چې په جرسي کې يې د افغان لوبډلې په هرې نمرې اخيستو له خوښي نه اوښکې تويولې او په دې به يې وياړ کاوه، چې اوس هغه افغانان چې خاپوړې يې د مهاجرت په کوڅو کې کړي، د خپل هيواد بيرغ په ډېر وياړ او مېړانه په نړۍ کې اوچتوي.

افغانان په دې سوچ کې و، چې د امريکا د غلامۍ په بيه ددغه هيواد او نورې نړۍ د مرسته شويو ميلياردونو پيسو يوه برخه خو به په دغو اتلانو ولگول شي، خو متاسفانه چې هېڅ هم ونشول. له کرکټ لوبډلې سره يادې شوې جفا او بيا د شهزاده مسعود پرونيو خبرو يو ځل بيا زموږ ملت ته دا وښوده چې ورسره کېدونکې ټولې مرستې د يو څو هغو کسانو جيبونو ته ځي چې نه له ملت سره علاقه لري او نه هم د ملت له وياړونو سره.

د کرزي په حکومت کې چې په کابل کې په زرگونو کورونه د شمال د لنډغرو او پنجشېر د غلو لخوا په زور ونيول شول او ځينې يې د وزيرانو لخوا په خلکو ووېشل شول، د افغانستان د کرکټ د ملي لوبډلې غړي کورونه نه لري. ددې ترڅنگ ډېرى يې له کورونو نه خپل ورځنى لگښت اخلي او د حکومت لخوا ورته معاشونه نه ورکول کېږي. په همدې توگه په لسگونو نورې داسې ستونزې شته چې که د بل هيواد کومه لوبډله ورسره مخامخ واى، بهر ته په تلو به بېر ته هيواد ته هم نه وه راگرځېدلې، خو د افغان وېر د قربانيانو دغه بچيان نه يوازې داچې د خپل حق د تر لاسه کولو لپاره چانه څه نه غواړي، په پرله پسې توگه خپل هيواد ته وياړونه راوړي او په همدغې خاوره کې اوسېږي. ټولو هيوادوالو ته به ياد وي چې څومره افغان لوبغاړي له هيواد نه بهر ته په تلو سره په همغو هيوادونو کې ورک شول. د فوټبال او نورو لوبډلو خبرونه خو به ټولو اورېدلي، خو د کرکټ اتلان نه يوازې داچې تښتي نه، بلکې په پراخه سينه ټولې هغه ستونزې زغمي چې ورسره لاس او گرېوان دي.

اوس چې د هيواد د کرکټ ملي لوبډله له ستر وياړ سره هيواد ته را رسېدلې، حکومت ته ښايي چې خپلې ټولې جفاگانې چې تر دې پخوا يې له دغې لوبډلې سره کړي دي شاته وغورځوي. حکومت ته ښايي چې زموږ له اتلانو سره داسې چلند وکړي لکه چې ورسره ښايي. که داسې ونه شي، خداى خبر چې زموږ دغه ځوانان به تر کومه يادې شوې ستونزې وزغمي. په پوره وياړ سره ويلاى شم، چې ستونزه آخر خلک غبرگون ته هڅوي او خداى مکړه د کرکټ د اتلانو غبرگون داسې نه وي، چې بله ورځ هيواد ته د وياړونو راوړونکي رانه پردي نه شي.

د بهرنيو سرتېرو خپلسريو خلك سړكونو ته را ووېستل؛

ghbargon — Wed, 14 May 2008 06:39:55 GMT

ولې په لوى لاس له ننګرهار نه

د هلمند جوړېدو هڅې كېږي؟

له تېرو څو اونيو راهيسې د افغانستان ختېځ ولايت ننګرهار د يولړ داسې پېښو شاهد دى، چې په ښكاره دغه ولايت د بدامنيو او ګډوډيو پر خوا بيايي. ددغه ولايت په بېلابېلو سيمو كې د امريكايي ځواكونو عمليات او ترڅنګ يې پر عامو وګړو بريدونه ددې لامل شول چې عام ولس دې راوپارېږي او لار يونونه دې وكړي.

امريكايي ځواكونه پر داسې مهال په ننګرهار ولايت كې د طالبانو د نيونې په نامه د عامو وګړو په نيولو او وژلو لاس پورې كوي، چې د افغانستان په نورو په تېره بيا سويلي سيمو كې نا امني ورځ په ورځ ډېرېږي او د بهرنيو ځواكونو د زيانونو كچه هم د لوړېدو په حال كې ده. دغه نا امني نوې نه دي، بلكې له څو كلونو راهيسې د يوې داسې ډلې لخوا جوړېږي چې په زوره له حكومت نه وشړل شول او پرځاى يې نوي خلك واكمن شول. د افغانستان د اوسنۍ ستونزې دوام نه يوازې داچې له ياد شوي لامل نه دى، بلكې دامهال خپله بهرنيان او د افغان حكومت يو شمېر چارواكي او سياسي ډلې په داسې بڼه لمن ورته وهي، چې په هېڅ صورت يې د سمېدو شونتيا نه تر سترګو كېږي. په حقيقت كې خو كه له ريښتيا تېر نه شو، امريكايي او ترڅنګ يې ناټو ځواكونه هر هيواد ته چې تللي، د هغه هيواد خلك يې د سولې په ارمان كړي او ترڅنګ يې د ملي پخلاينې ټولې لارې ورباندې تړلې دي. د افغانستان ولس هم په همدې ستونزه اخته دى، زموږ خلك كه له يوې خوا د يوې پردۍ جګړې په لومو كې ګير دى، ترڅنګ يې په هره خوا كې خپل خلك داسې له لاسه وركوي چې هيڅوك هم زړه نه ورباندې سوځوي. متاسفانه نه يوازې داچې په تېرو څو كلونو كې زموږ په هيواد كې ددغه ناورين د پاى ته رسېدو كومې نښې نه معلوميږي، په ډېر زور ياد شوې غميزې ته لمن وهل كېږي او زموږ خلك په كې خپل هرڅه له لاسه وركوي.

كه څه موده پخوا او يا هم تېركال په هلمند، ارزګان او يا نورو سويلي ولايتونو كې خلك د مخامخ جګړو، چاودنو او بمباريو له لاسه له خپلو سيمو په منډه او تيښته و، دا مهال دغه بلا زموږ د هيواد نورو سيمو ته په غځېدو ده او داسې ښكاري چې زموږ دغه خلك به هم يا وسله را اوچتوي او يا به هم خپلې سيمې او ځمكې د پردو د خپلسره كارونو له لاسه پرېږدي. كه په ننګرهار كې د تېرو څو ورځو پېښو ته وكتل شي، له دې نه پرته كوم بل مفهوم نه شي ترې اخيستل كېداى. د افغانستان په تېرو څو كلنو جګړو كې ننګرهار تر ټولو آرام ولايت و، هلته نه جګړې كېدې او نه هم په كې د تاوتريخوالي پېښې، خو دا مهال نه پوهېږو د امريكايي ځواكونو د B52 لابراتوار په دغه ولايت كې د كوم ترهګر او امريكا ته ګواښ كس څرك لګولى. هيڅوك په دې نه پوهېږي چې د ننګرهار ولايت كې كوم زورور پټ دي چې نه يې افغان ملي پوځ او نه هم ملي پوليس او ملي امنيت نيولاى شي او په تورو شپو يې دغه تور مخي او تور بختي امريكايان په خړو كورونو او كليو كې لټوي. موږ او بل هر افغان ته تر ټولو لويه پوښتنه داده چې زموږ حكومت ولې د اوو كلونو په تېرېدو بيا هم ددې توان نه لري چې سړكونو ته د سلګونو كسانو په راوتو دا معلومه كړي چې هلته امريكايي ځواكونو پرځاى عمليات كړي او كه بې ځايه. ددې توان زموږ حكومت او ملي شورا يو هم نه لري چې په زغرده د څو كلونو په تېرېدو امريكايانو ته ووايي چې نور نو د افغان پر سر بمونه او مرمۍ اورول بند كړي او د افغانانو ټولې ستونزې افغانانو ته پرېږدي. زموږ حكومت بايد ددې توان لرلاى چې كم له كمه يې تر خپل واك لاندې سيمو كې د امنيت او پوليسو په مرسته مشكوك كسان نيولى او په يوه افغان محكمه كې يې محاكمه كولاى، خو متاسفانه چې داسې نه ده. زموږ خلك اوس هم له دې وېرېږي چې امريكايان به يې پر كور ورشي او خپل خپلوان به يې د ګوانتانانو تر كپسونو ورسوي. ددې ترڅنګ زموږ خلك په دې هم ډاډه نه دي چې له بهرنيانو نه كېدونكي شكايتونه به يې حكومت واوري او كه پارلمان او يا هم هغه نړيواله ټولنه چې زموږ هيواد او دې ته ورته په لسګونو اسلامي هيوادونه يې په غمونو اخته كړي دي.

د ننګرهار ولايت بېلابېلو پېښو كه له يوې خوا زموږ يو شمېر هيوادوال مړه او زنداني كړل له بلې خوا يې دا اندېښنې په يقين بدلې كړې چې افغان حكومت پر داسې لوري نه دى روان چې ډېر ژر به د خپلو چارو مسئوليتونه پرغاړه واخلي. دا ډېره په زړه پورې ده چې د يوه يا دوو طالبانو او يا نورو جنګياليو د نيولو لپاره لا هم زموږ پوليس او پوځ نه دي كافي او يا هم د هغوى د نيولو لپاره د افغان حكومت نظر نه غوښتل كېږي. دا او دې ته ورته په لسګونو نورې پوښتنې دي چې د هر افغان په ذهن كې راګرځي او د ځواب سرچينه يې نه ده ور مالومه.

ښه به وي چې د ننګرهار له پېښو نه داسې عبرت واخيستل شي چې نور د پردو په لاس زموږ د بې ګناه خلكو د وينې توئېدو د مخنيوي لپاره كار وشي، كه نه په پوره باور سره ويلاى شو چې خلك به را وپارېږي او د پردو پر وړاندې به داسې حركت پيل كړي، چې مخنيوي ته به يې د نړۍ ستر ځواكونه هم ټينګ نه شي. په افغانستان كې د مېشتو بهرنيو ځواكونو په وينا دامهال چې هره ورځ په افغانستان كې د تاوتريخوالو پېښې كېږي يوازې په لسو ولسواليو كې دي، كه د هغوى خبره ريښتيا وي نو دا ثابتيږي چې دغه ځواكونه ددې توان نه لري چې يوازې په لسو ولسواليو كې ټيكاو راولي. له همدې امله پر داسې مهال چې دغه په هرڅه سمبال پوځونه د يوې لږې سيمې امنيت نه شي ټينګولاى، د ټول افغانستان په ثبات كې به څنګه مرسته وكړي؟

موږ د بل هر چا د شننو خلاف په زغرده وايو چې بهرني ځواكونه دې نه په هغو ولسواليو كې چې ويل كېږي هلته نا امني دي عمليات كوي او نه دې هم نورو آرامو ولايتونو او سيمو ته خپلې ناولې څېرې ورښيي. دا مهال هرچاته ښكاره ده چې بهرني ځواكونه د افغانستان د امنيت ساتلو په چاره كې په بشپړه توګه ناكام دي او ددغې ناكامۍ په لړ كې دې زموږ نورې سيمې په غمونو نه اړوي.

كه چېرې اوس هم په افغانستان كې د بهرنيو ځواكونو په شتون بيا كتنه ونه شي او د خپلسريو د مخنيوي لپاره يې كار ونه شي، لرې نه ده چې د افغانستان هره سيمه هلمند شي او په دې توګه زموږ هيواد د نورو لوبو ډګر هم وګرځي.

په كابل كې د جشن په مراسمو بريد؛

ghbargon — Wed, 14 May 2008 06:35:15 GMT

ستر پروګرامونه او ستر يادونه څنګه

د كوچنيو بريدونو ښكار كېداى شي؟

دغويي اتمه د افغانستان د اسلامي انقلاب د برياليتوب شپاړسمه كليزه وه. افغان حكومت دغه كليزه هركال د غويي د مياشتې په اتمه چې كابل ته د افغان مجاهدينو د ننوتو له ورځې سره برابره ده لمانځي. پر دغې ورځ په كابل كې د غويې د كودتا په ترڅ كې د جوړ شوي كمونيستي حكومت وروستۍ پايې ونړېدې او د ډاكټر نجيب الله حكومت نسكور شو. كه څه هم دغه ورځ افغان ولس د سره ښكېلاك له غلامانو نه د هيواد د خلاصون ورځ بولي او له همدې امله يې په لمانځلو وياړي، خو يو شمېر نور افغانان بيا دغې ورځې ته له دې امله په ښه سترګه نه ګوري چې وروسته له هغې په كابل او د هيواد په نورو سيمو كې جهادي ډلو خپلمنځي جګړې پيل كړې او له امله يې په سلګونو كسانو خپل ژوند، د بدن غړي او شته له لاسه وركړل.

د غويي اتمه او كمونيستي جفا

په افغانستان كې جهاد او مبارزه د هغو ډلو پر لاس چې غوښتل يې په دغه هيواد كې د پردو غلامي، بې دينه حكومتونه، ناروا رواجونه او په ښارونو كې ټولې بې حيايي له منځه ولاړې شي، د شپېتمې لمريزې لسيزې په سر كې او آن لا له هغې نه پخوا پيل شوې وه، خو هغه مهال يې زور واخيست چې په ۱۳۵۷هـ. ل كال كې كمونيستانو د خپلو بهرنيو بادارانو په مرسته كودتا وكړه او افغانستان كې يې د داوودخان نظام را نسكور كړ. كه څه هم داوود خان تر ټولو پخوا له كمونيستانو سره دوستي پاللـه خو بيا هم په داسې وحشي توګه د همدغو كمونيستانو لخوا ووژل شو چې تر اوسه يې هم چا قبر او مړى ونه مونده.

د افغانستان د اسلامي نهضت مخكښانو او نورو په هيواد او دين مينو خلكو هم د كمونيستانو كودتا، د هغوى ظلمونو، غلامۍ او بې دينۍ ته په كتو وسله وال جهاد پيل كړ او له دغې لارې يې ددغه فاسد نظام د را پرځولو هڅې پيل كړې. د جهاد په لومړيو كې افغان مجاهدينو نړيوالو ته وښودله چې كه له كمونيستانو سره هرڅومره مرسته او يا هم پرمختللې وسلې وي، خو د افغانستان د مجاهد هغې جذبې ته به تاب رانه وړي، چې د خپل هيواد د ازادي او دلته د اسلامي نظام د ټينګېدو په موخه يې په وجود كې راپيدا شوې وه. د كمونيستانو په وړاندې زموږ د ولس نه ماتېدونكى دريځ و چې د غويي له كودتا يو كال وروسته شوروي پوځونو زموږ پر هيواد يرغل وكړ او زموږ د كلونو كلونو آزاده خاوره يې اشغال كړه. دغه اشغال نه يوازې داچې په نړيواله كچه غبرګونونه را وپارول، دننه په افغانستان كې يې خلك دومره په غوصه كړل چې ځوان او سپين ږيري او ښځې او نر د هغو د شړلو هڅې پيل كړې او له دغې لارې د افغان جهاد صفونه لا پياوړي او نه ماتېدونكي شول.

په افغانستان كې د يوه ثابت نظام د نسكورولو، دلته د شوروي پوځونو د راوستلو او ترڅنګ يې زموږ د ميليونونو هيوادوالو د شهادت، معلوليت او مهاجرت تر ټولو ستر عاملين هماغه د غويي د اوومې كودتا ټيټ سري كمونيستان و چې د واك د ترلاسه كولو لپاره يې د خپلو نيكونو او پلرونو سپېڅلې خاوره په خپلو كافرو او بې دينه بادارانو وپلورله. كمونيستانو نه يوازې داچې افغانستان ته د خپل بادار پوځ په راوستو دلته د آرامه حكومت كولو چانس ترلاسه نه كړ، بلكې په رڼو سترګو يې ليدل چې همدغه بادار يې په يوه كمونست باور له لاسه وركاوه او بل يې واك ته رساوه. له ولسمشرۍ نه وروسته په مسكو كې د ببرك كارمل د ژوند كيسې به ډېرو اورېدلې وي، چې څومره ذليله او د خداى په قهر ككړ ژوند يې لاره او له هغې وروسته چې كله دى په حيرتانو كې اوسيږي او بيا څومره په مايوسي له شورويانونه ګيلې كوي او د افغان قوم د نوم ساتلو تش په نامه ادعاوې زمزمه كوي. د ببرك كارمل هغه كليمه بايد هر واكمن په ياد ولري چې بهرنيان هېڅ حكومت او هيواد ته خير نه شي راوړلاى، كمونيستانو هم ددغه اصل په له ياده اېستو، شورويان خپل داسې باداران ګڼل چې يوه ثانيه يې هم ددوستي په له لاسه وركولو راضي نه وو. كارمل هغه وخت په دې نه پوهېده چې روسي باداران به يې تركومه ورسره وي او تر كومه به يې د شرابو په بوتلو او د روبلو په بنډلونو نازوي. هغه خواركي؟! نه خو هغه ورځ هېره وه چې د رسمي سفر په بهانه يې شوروي ته بوته او واك يې ترينه ډاكټر نجيب ته وركړ.

كمونيستانو په دغه هيواد كې د فساد او فتنې د بنسټ اېښودو له خاصيت سره كه څه هم د شوروي پر مهال او له هغې وروسته د افغانستان په هره برخه كې ماتې وخوړه، د غويي د اتمې د ماتولو په هڅه كې شول. ټولو ته به ښكاره وي، چې كله ډاكټر نجيب د خپل واك وروستۍ شپې ورځې تېرولې، د هغه بې وفا ملګرو خو د كمونيزم با وفا شاګردانو تر كومې كچې د اسلامي انقلاب د ماتې او بدنامۍ هڅې كولې. كله چې مجاهدينو د افغانستان ډېره برخه تر خپل واك لاندې لرله، په څه چل خلقي او پرچمي مشران د يوه او بل جهادي تنظيم غېږې ته ولوېدل او

وروسته يې له همدغې لارې جهادي ډلې يو دبل په وړاندې وجنګولې. د غويي پر اتمه چې كله مجاهدين كابل ته ننوتل، ددې ترڅنګ چې په هيواد كې يوه مزدور، شرمېدلي او بې دينه حكومت جرړې د اېستو په حال كې وې، د افغان جهاد او افغان ملت د هيلواو ارمانونو جنازې ته هم داسې صفونه جوړېدل چې هېڅ با وجدانه افغان، مجاهد او د شهيد كورنۍ ته د تحمل وړ نه وه. همدغو شيطان صفته كمونيستانو په مجاهدينو كې د ننوتو او د پيسو په زور د يو شمېر جهادي ډلو د اخيستو له لارې زموږ وياړلي مجاهدين داسې بدنام كړل، چې نن څوك د غويي د اوومې او اتمې توپير نه شي كولاى. ښايي دا د كمونيستانو لخوا هغه شهيد ته چې د هغو او د هغو د بادارانو په وړاندې يې په پوره شهامت جهاد كړى او اوس يې هم هډوكي په خلاصه فضا كې بې ګوره او كفنه پراته دي، تر ټولو ښه ډالۍ وي، داځكه چې ددغه شهيد آرمان په هيواد كې د يوه اسلامي، افغاني او ملي حكومت ټينګول و، حال داچې د غويي له اتمې وروسته داسې ونشول، بيا هم هماغه كمونيستې ډلې وې چې كله به يې يوه او كله بله خوا ونيوله او د جهادي ډلو ترمنځ يې د اور لمبې اوچتولې.

افغانان او د غويي اتمه

اوس چې د افغانستان د مجاهدينو د بريا شپاړسمه كليزه ده، زموږ ملت له دې امله دغې ورځې ته د درناوي په سترګه ګوري چې پر دغې ورځ زموږ د ټولو هيوادوالو د زړه ارمان له دې لارې چې زموږ په هيواد كې د بهرنيو يو غلام او بېګانه حكومت مات شو او پر ځاى يې هغو كسانو په هيواد كې د شپې تېرولو امكانات تر لاسه كړل چې ددغه هيواد د خپلواكۍ لپاره يې كلونه كلونه مبارزې كړې وې. پر دغه ورځ د افغانستان د هغو ميليونونو وګړو ارمانونه خداى پوره كړل چې د بې شرمه كمونيستانو په لاس يې ټولې هيلې ناهيلې شوې وې، هغه افغانان چې خپل شته، كورنۍ، اولادونه، خپلوان او هرڅه يې له لاسه وركړل او ددغې ورځې برى يې ورباندې تر لاسه كړ. افغانانو پر دغه ورځ نه يوازې داچې د خوښيو اتڼونه كول، بلكې د لوى خداى دربار ته يې لاسونه لپه كړي و، چې د هغوى انقلاب بريالى وساتي او ترڅنګ يې ټولو هغو شهيدانو ته جنتونه وركړي چې د انقلاب د برياليتوب لپاره يې خپل سرونه قربان كړي دي. زموږ خلك له همدې امله د غويي اتمې ته د ازادي د ورځې په توګه ګوري او له همدې امله يې په ډېر وياړ يادوي، كه څه هم د نړۍ د مغرضو او نفاق اچوونكو اړخونو له لاسه يو شمېر كسانو ته داسې چانس په لاس ورغى چې دغې ورځې ته هم د غويي د اوومې په توګه د يوې تورې ورځې په سترګه وګوري، خو له دې ټولو سره سره زموږ هر با احساسه هيوادوال، د هر شهيد بچى او كورنۍ او هر باوجدانه افغان ځوان به ددغې ورځې وياړونه د يو څو هغو مغرضو كسانو له كارونو نه ځاروي چې د خپلو غوښتنو لپاره يې هم د جهاد او هم زموږ د سپېڅلو شهيدانو وياړونه له خاورو سره خاورې كړل. زموږ هيوادوال به هر كال او پرته له يولړ نمايشي رسمي مراسمو نه د زړه له كومې دغه د وياړونو ورځ لمانځي كه څه هم له دغې ورځې نه يو څو تنه هغه چې تر ټولو ډېر يې له دغې ورځې سره جفا وكړه استفاده كوي او د خپل زړورتوب د بېلګې په توګه يې يادوي.

د غويي د اتمې پرجشن وسله وال بريد

افغان حكومت د بل هركال په شان د روان(۱۳۸۷هـ.ل) كال د غويي اتمه د رسمي جشن په ترڅ كې لمانځله. د كابل حضوري چمن ته نژدې د عيدګاه مسجد مخې ته په سلګونو د پوځ او پوليسو سرتېرو ليكې جوړې كړې وې، د ولسمشر په ګډون، په سلګونو لوړپوړې چارواكي، د ملي شورا غړي او د بهرنيو هيوادونو ډيپلوماتان مسجد ته مخامخ په هغه لوژ كې ناست ول، چې په پام كې و مخې ته يې رسمي پرېډ تر سره شي. د افغانستان ولسمشر حامد كرزى وروسته له هغې چې په امريكايي موټرو سپور يې د پوځي قطعاتو كنډكونه معاينه كړل، پر لوژ كېناسته او په ستېج ناست د هغو نارينه او ښځينه ويندويانو خبروته يې غوږ نيولى و چې په ډېر وياړ يې د شعر په ژبه د افغانانو وياړونه زمزمه كول. د افغانستان د ملي سرود د غږېدو او د هغه په وياړ د ټولو ګډونوالو د جګېدو غږ وشو او ور سره سم د هغو يو ويشتو توپونو ډزېدل هم پيل شول، چې تل په داسې ورځو فير كېږي. افغان ولسمشر او د جشن سيمې ته راغلي ډېرى چارواكي په دې نه و خبر چې د سرود له پيل كېدو نه څو شېبې وروسته به څه پېښېږي. هغوى په ډېره رسمي بڼه ولاړ و او د سرود نغمې يې اورېدلې، چې ناڅاپه د ميوند جادې له شمالي لوري د هغو ورانو كورونو له منځه ډزې پيل شوې، چې د غويي له اتمې وروسته د جهادي ډلو په خپل منځي جګړو كې وران شوي وو. ډزې دومره پرله پسې وې چې په څو شېبو كې يې د دري څلورو تنو مړو په ګډون تر ۱۱ كسانو ټپيان كړل. ولسمشر حامد كرزى، د كابينې غړي او نور چارواكي په ډېره بيړه د جشن له سيمې وتښتېدل او پرېډ ته راغلي كسان هم يوه خوا بله خوا تيت شول. د دولتي سرچينو د معلوماتو له مخې بريد دريو هغو طالبانو وكړ چې د جشن سيمې ته نژدې يې په يوه هوټل كې ځاى نيولى و، دغو كسانو له ځانه سره سپكې او نيمه درنې وسلې درلودې او د ملي امنيت د مشر په وينا غوښتل يې ولسمشر حامد كرزى په نښه كړي. د جشن پر سيمې بريد ددې لامل شو چې د ميليونونو افغانيو په لګښت جوړ شوى رسمي پرېډ ګډوډ شي او ټول چارواكي او پوځيان سيمه پرېږدې.

كه څه هم په ښكاره طالبانو ددغه برېد پړه په همغو لومړيو شېبو كې پر غاړه واخيسته خو په افغان شنونكو كې يو شمېر په دې اند دي چې په دغه برېد كې هغو كسانو تر ډېره برخه لرله چې دننه په حكومت كې برخه لري. ډېرو په دې اړه يو شمېر كړۍ تورنولې خو د څېړنو په پايله كې جوته شوه چې له بريد كوونكو سره د پوځ او پوليسو يو شمېر كسانو مرسته كړې وه. د افغانستان د ملي دفاع وزير چې د بريد په اړه د څېړنو كميسيون مشري هم كوي په خپله وروستۍ خبري ناسته كې وويل چې له بريد كوونكو سره د مرستې په تور يې يوتن د كورنيو چارو او يو تن هم د ملي دفاع وزارت كار كوونكى نيولى دى. هغه وويل چې دغو دواړو د وسلو رسولو او معلوماتو په برخه كې له بريد كوونكو سره مرسته كوله. همدارنګه د ملي امنيت مشر وويل چې د كورنيو چارو وزارت د كار كوونكي د اعترافاتو په مرسته يې په كابل كې د طالبانو تر دريو مركزونه په نښه كړل او په هغو كې يې يو شمېر كسان ووژل او ونيول.

ملي امنيت په ګذرګاه سيمه كې د جشن پر سيمه د بريد په تړاو يو كور كلابند كړ او هلته يې د يوې ماشومې او د هغې د مور په ګډون څلور تنه ووژل. همدارنګه يې په دې تړاو تر دې مهاله يو زيات شمېر كسان نيولي چې د څېړنو بشپړې پايلې يې نه دي په ډاګه شوي، خو هغه څه چې زموږ خلك به يې تل د يوې سترې خاطرې په توګه يادوي هغه داده چې د سږكال جشن له هغو ټولو تياريانو سره چې ورته نيول شوې وې، ونه شو او چارواكي يې له سيمې وتښتېدل. د پېښې په پايله كې نه يوازې داچې زموږ يو شمېر هيوادوال مړه او ټپيان شول زموږ ټول خلك له دې امله وترهېدل چې د هيواد په پلازمېنه كې پر داسې يوه ځاى بريد وشو چې تر ټولو ډېر يې امنيت نيول شوى و او يو زيات شمېر پوځونه يې د امنيت د ټينګښت لپاره ګومارل شوي و. خو يوه خبره چې په دې اړه د يادونې وړ ده او تر ډېره د خلكو په خولو كې هم يادېږي هغه داده چې په دې بريد سره د ولسمشر كرزي د حكومت هغه ټول توان، نوم او نښان چې د څو كلونو بهرنيو ميلياردونو ډالرو په لګښت يې په يوه نه يوه شان ګټلى و له خاورو سره خاورې شو او د ملي دفاع د وزير په وينا د افغانستان د ملي اردو هغه ټول توان چې په نړيواله كچه خلكو په رسميت پېژندلى و له نشت سره برابر شو.

ددې ترڅنګ د غويي د اتمې بريد داسې ګنګوسې هم را وپارولې چې ګنې په حكومت كې دننه يو شمېر سياسي كړيو له دغې لارې د حكومت رسمي مراسم ګډوډ كړل او حكومت ته يې خپل زور وروښوده. د غويي د اتمې د بريد تر شا هرڅه چې وي وي به، خو د كرزي د اووه كلن حكومت پرمخ يې داسې څپېړه وركړه چې اعتبار يې ت ډېره د ټولو افغانانو په منځ كې له هېڅ سره برابر شو.

له اسلام سره دلوېدیځو رسنېوچلند...

ghbargon — Tue, 08 Apr 2008 05:20:37 GMT

له اسلام سره دلوېدیځو رسنېوچلند؛ رسنیزتهذیب

تر پوښتنې لاندې راولي

دا مهال اروپا او لويدیځ په نړيواله کچه د تهذىب بېلګې ګڼل کيږي، په تېره بېاهغه هېوادونه چې د دریېمې نړۍ د هېوادونو په نامه ياديږي .

دغه هېوادونه که څه هم د اروپا او لويدیځ تهذيب تر نورو ډېر ښه پېژني او په اړه يې معلومات لري، خو له دې امله چې څه يې په لاس کې نشته او واکمنان يې هم د همدغې نړۍ لاسپوڅي دي، په دې اړه څه نه شي ويلاى.

اروپا دامهال له خپلو ټولو بې تهذيبېو سره سره په نړۍ کې داسې ځاى خپل کړى، چې هر څوک يې د متمدنه ژوند د تر لاسه کولو لپاره په دوستۍ وياړي او ترڅنګ يې هغه څه کوي، چې لويديځ او اروپا يې غواړي.

په ټوليزه توګه کلتورونه او تمدن په هره ټولنه کې توپير لري. په تېره بيا هغو ټولنو کې چې تهذيب يې له دين نه رنګ اخيستى وي او دين يې هم په بشپړه معنا سره د خلکو معنوي اړتياوې پوره کړاى شي. دغه ټولنې نه يوازې داچې د خپل دين او کلتور په رڼا کې ورځنى ژوند له معنوي اړخه بډايه او له مادي اړخه مهذب پرمخ بيايي، ترڅنګ يې د نورو دين او کلتور ته هم په داسې سترګه ګوري، چې مقابل لورى په کې د کمۍ او ذلت احساس ونکړي.

له نورو سره په توپير د آسماني دينونو پېروان، د هغوى له معنوي سرچينې نه په الهام داسې روزل کيږي، چې په بشپړه توګه ټول هغه فرعي قانونونه چې په ټولنو کې د نوي ژوند له غوښتنو سره سم ټاکل کيږي، د ديني هغو تر اغېزې لاندې راولي او تر کومه يې چې دين اجازه ورکوي، دغه قانونونه عملي کوي.

په غير آسماني دينونو کې هم تر دې وړاندې دغه اصل په خورا جديت سره په پام کې نيول کېده او په سياسي اصولو کې هم څوک ددې حق نه لري، چې د نورو مقدساتو ته دې سپکاوى وکړي، ، خو دامهال لکه چې ليدل کيږي ، نړيوال، په تېره بيا اروپايي وګړي، هغه چې ځانته د نړۍ تر ټولو پر قانون ولاړ او مهذبه خلک وايي، دغه اصول تر پښو لاندې کوي او په ډېرې سپين سترګۍ سره په يوه داسې دين تيرى کوي، چې په ريښتينولۍ يې هېڅوک هم شک نه شي کولاى.

درانه لوستونکي به خبر وي، چې لوېدیځ او اروپا په څومره بې شرمۍ د اسلام د ستر پېغمبر په اړه له سپکاوي ډک کارتونونه خپروي او ترڅنګ يې د هالنډ په څېر بې بندوباره هېوادونه د اسلام د ستر پېغمبر په اړه درواغجن او سپکونکي فلمونه ليدونکو ته وړاندې کوي. ددې ترڅنګ که په تېرو څو کلونو کې د غېر اسلامي هېوادونو،کليساوو او یادداسې نورو غېراسلامي ټولنو مشرانو ته وکتل شي، په وار وار په مسلمانانو داسې تورونه لګوي،چې هغه کټ مټ اسلام او اسلامي امت ته سپکاوى وي، د لويديځې نړۍ مشران ددې لپاره چې له اسلام سره مخامخ دښمني نه شي کولاى، په پټه په خپلو هېوادونو کې هغو ناروغو او له د ښمنېوډکوخلکوته داسلام دسپکاوي اسانتياوې برابروي،چې هغوى نه کوم ديني ارزښت پېژني او نه هم د ولسونو په ارزښتونوباور لري.

دوى د نړۍ له ډېرو مهمو او ټولنيزو قوانينونه په ګټې اخیستنې داسې ګام اخلي،چې هروخت د نړۍ مسلمان وګړي ځوروي او دهغوی سپېڅلي احساسات راپاروي. تېر کال به مو په ياد وي، چې په ډنمارک کې د حضرت محمد(ص) د کارټونونو په چاپولو سره مسلمانان څومره را وپارېدل او تر کومه يې د کفري نړۍ په اړه خپله غوصه ښکاره کړه.مسلمانانو پر هماغه مهال د ډنمارک له هېواده وغوښتل چې د ټولو هغو کسانو مخه ونيسي، چې په لوى لاس دغه هېواد له مسلمانانو سره په لانجه کې اچوي، خو ډنمارکي چارواکو لکه چې له کارونونه يې ښکاري، په خپله له اسلام سره د دښمني لاره ونيوله او سږکال يې يو ځل بيا ددغه هېواد له ورځپاڼو نه د حضرت محمد(ص) د درواغجنو کارتونونو د خپرېدو اجازه ورکړه.

ډنمارک ددې ترڅنګ چې پخپله له اسلام سره مخامخ دښمني ښکاره کړه،په ډاګه يې کړه چې پلوي نړۍ يې هم د مسلمانانو په اړه کوم اصل په پام کې نه نيسي او هغه څه چې دوى يې د ځان لپاره قانون بولي،مسلمانانو ته يې د ډيموکراسي په نامه ماتوي او په خورا بې غورۍ د اسلامي مقدساتو سپکاوى کوي.

په لوېدیځ او په ځانګړې توګه ډنمارک کې دا مهال د اسلام ډېر سپکاوى، د بيان د آزادۍ په نامه کيږي. په دغو هېوادونو کې که کوم کارتون له کومې ورځپاڼې خپريږي، حکومت يې وايي، چې د رسنېو ازادي ده، خلک چې هر څه وغواړي، د رسنېو له لارې يې خپروى شي، همدارنګه که په هالنډ کې د يوه داسې پېغمبر په اړه فلم خپريږي، چې هغه د نړۍ ټولو فېلسوفانو او سترو پوهانو بې بېلګې انسان بللى، بيا هم دوى ورته د بيان د آزادۍ په نامه اجازه ورکوي،خو که په کومه خاوره د لويديځ پر ګناو اعتراف کيږي او يايې هم خلک بدې بولي، په ډېره بيړه ددوى تر بريد لاندې راځي او يا يې هم نوم ترهګر اېښودل کيږي.

همدا اوس د دغې وحشي اروپا په زندانونو کې په سلګونو مسلمانان يوازې له دې امله زندانيان دي، چې د ښځو د کرامت او د کفارو په مردار لاس د هغوى د لوبولو په وړاندې يې اعتراضونه کړي دي. دوى ټول هغه کسان زنداني کوي او فعاليتونه یې ختموي،چې ددوى د خوښې خلاف خوله وښوروي، خو په خپله بيا د نورو په ارزښتونو تيری کوي.

دا مهال کفري نړۍ د مسلمانانو له بې شانه کرکې سره مخامخ ده او دغه کرکه کرار کرار په يوه داسې اور بدليږي، چې ټول کفار به يې په لمبو کې وسوځيږي،خو همدغه ناپوهه لويديځوال بيا هم ددغه اور د لا پراختيا امکانات برابروي او مسلمانان لا راپاروي.

که له ٢٠٠١زېږدیز کال نه راپدېخواد کفارو اعمالو ته وکتل شي، په زغرده ترېنه معلوميږي، چې دوى داسلام په دښمني کې هېڅ اصل په پام کې نه نيسي.

دوى که څه هم په خپلو هېوادونو کې هرڅه ته اصول لري او غواړي چې مونږ هم پر دغو اصولو پابند کړي،خو متأسفانه دغه اصول د اسلام ضد کړيو لپاره شليږي او هېڅ په پام کې نه نيول کيږي.

دوى ددې ترڅنګ د خپلو ګټو لپاره د هېوادونو قوانين ماتوي،خود خپلو کارونو د توجيه لپاره داسې قوانين رامخې ته کوي،چې په پوره باور سره ويلاى شو،په خپل زيان يې هېڅکله هم نه مني. کفار له يوې خوا ددين او عقيدې په نامه په افغانستان کې د عبدالرحمن او نورو مرتدانو په شان خلکو ملاکوي، له بلې خوا د اسلامي اصولو په وړاندې ټول ګامونه پياوړي کوي.

مسلمانان پدې عقيده دي،چې د خپل دين درناوى يې په دې کې دى،چې د نورو دين ته درناوى ولري خو کفار بيا په دې کې نه دي. دوى هم د خپل دين او خپلې لارې درناوى غواړي او هم د نورو په دينونو داسې تيرى کوي،چې هېڅ مسلمان ته د منلو اوزغملووړ ندي.

زموږ په ګومان، که چېرې داسې څه دوام ولري او د هغوى په وړاندې د مسلمانانو مخ په ډېرېدونکې کرکه نوره هم زور واخلي، د هغو کسانو ليست به نور هم اوږد شي، چې دامهال يې د لوېديځې نړۍ خوب تښتولى دى.

کفار بايد داسې لاره خپله نکړي، چې له امله يې د اور لمبې ددوى تر ښکلو او په ډېرو ستونزو جوړو شويو ودانيو ور ورسېږي. دوى بايد هم په ځان ورحميږي او هم په خپلو بچيو،ځکه چې که داځل د اسلامي امت حوصله تنګه شوه، فکر نه کوو، چې مخه يې ټوله نړۍ له ټولوشته امکاناتو سره هم ونيسي.مسلمانان په يوه غږ په نړۍ کې د سوله ييز او قانونمند ژوند پلويان دي. دوى د خپل دين په وړاندې ټول هغه تيري غندي چې دامهال يې غيرمسلمان ملتونه کوي.

مونږ له ټولې نړۍ نه په کلکه سره داغوښتنه کوو چې په نړۍ کې د انساني ژوند لپاره د نړيوالو قوانينو د پلي کېدو هڅې وکړي اوکه يوازې د خپلواغراضو د ترلاسه کولو لپاره هرڅه خپل او قانون يوازې د مسلمانانو لپاره وبولي،فکر نه کوو،چې د نړۍ موجود نظم به هم په دې بڼه پاتې شي.هغه مهال به دستونزو ټوله پړه د هغو پرغاړه وي،چې نه قانون مني او نه هم درناوى ورته کوي.

د ناټو په اړه د روسيې د سفير ګواښناكه خبرې او ورسره را ټوکېدلې اندېښنې؛

ghbargon — Thu, 06 Mar 2008 12:13:15 GMT

آيا افغانستان د سيالو ځواکونو د لوبو ډگر

کېداى شي؟

څو ورځې وړاندې په كابل كې د روسيې سفير "ضمير نبيويچ كابلوف" له بي بي سي سره په خبرو كې يو لړ هغه پټې اندېښنې راڅرګندې كړې، چې له ۲۰۰۱ ز كاله يې ځينې ويښ انده افغانان او يو شمېر بهرني كارپوهان لري. هغه په افغانستان كې د لوېديځو په تېره ناټو ځواكونو د شتون په اړه د روسيې سياست بيان كړ او په دې اړه يې د خپل هيواد اندېښنې يادې كړې. كابلوف په زغرده ناټو ته خبر وركړ، چې په افغانستان او سيمه كې خپل شتون د روسيې د ګټو پر ضد ونه كاروي او نه هم داسې كار وكړي، چې روسيه غبرګون ته اړه شي. هغه د افغانستان د څو تېرو كلونو بدلونونه روسيې ته د پام وړ وبلل او په ډاګه يې كړه، چې روسيه د افغانستان وضعه په پوره غور سره څاري.

د روسيې سفير آن لا په افغانستان کې شته بهرنيانو ته د کار اډانه وټاکله او ورته ويې ويل چې بايد، ناټو او امريکا په افغانستان کې له ترهگرۍ سره له مبارزې پرته کومه بله موخه په پام کې ونه لري.

اندېښنې په باور بدليږي

په ٢٠٠١ز کال کله چې امريکا پر افغانستان بريد کاوه، د ډېرو اندېښنه داوه، چې په سيمه کې يوځل بيا د نړۍ د سيالو ځواکونو سيالۍ پيل شوه. هغه مهال ويل کېدل، چې امريکا غواړي پر افغانستان ولکه د منځنۍ آسيا هيوادونو ته وغځوي او له دې لارې د روسيې حالات له نژدې وڅاري. ددې ترڅنگ په تېرو اووکلونو کې څوڅو ځله روسيې او امريکې يو د بل د څارلو په تور ځينې لفظي شخړې هم کړې دي او په دې ټولو سربېره روسيې د امريکا پر وړاندې د يو شمېر هيوادونو او ډلو لمسون ته هم دوام ورکړى دى. ددې ترڅنگ امريکې هم د روسيې د سياستونو خلاف هر کار چې يې له لاسه شوى کړى يې دى. له همدې امله، په افغانستان کې د بهرنيانو اووه کلن شتون او دلته د هغوى د ناکامي پيل هغه څه دي، چې هم يې په بهر او هم دننه افغانستان کې يو شمېر اندېښنې رازېږولې دي.

له دې نه خو هېڅوک هم نه شي منکرېداى، چې ستر هيوادونه د سترو امپراطوريو پاتې شوني وي او په جديت سره د خپلې امپراطورۍ د بيا را ژوندي کېدو هڅې کوي. تېر کال هم په روسيې کې يوځل داسې اوازې خپرې شوې، چې يوشمېر پخواني کمونستان ددغه هيواد له لارې د پخواني شوروي د بيا راژوندي کېدو هڅه کوي، ددغه کار لپاره که څه هم روسيه ښايي تر اوسه په بشپړه توگه نه وي تياره، خو لکه چې ليدل کيږي، په سيمه کې يې د خپل ځواک د پياوړتيا لپاره ډېر کار کړى دى، خو ترڅنگ يې امريکا هم وخت ناوخت د روسيې سياستونو ته لومې ږدي او نه يې پرېږدي، چې په پوره برياليتوب پرمخ ولاړ شي. د منځنۍ آسيا په يو شمېر هيوادونو کې د تېرو څو کلونو ټاکنې او د امريکا پلوه او روسيې پلوه کانديدانو سيالۍ او بيا له هر يوه نه ددغو دوو هيوادونو ملاتړ ټول ددې ښکارندويي کوي، چې روسيه او امريکا يو د بل ښکاره وهلو ته ډېر نژدې شوي دي. دغه نژدېوالى ښايي په دې مانا نه وي، لکه چې زموږ خلک يې د صبا يا يوه او ياهم دوو کلونو لپاره کاروي، بلکې د امريکا او روسيې د ښکېلتيا د نژدېوالي گومان د هغو نښتو په مانا دى، چې ډېر کلونه وخت به ونيسي، خو پايلې به يې ډېرې سترې او ويجاړوونکې وي.

نوې سيالۍ او نوى افغانستان

د روسيې د سفير دغه څرگندونې که له يوې خوا په افغانستان کې پراته بهرنيان يوځل بيا يوه زاړه خو له ډېرو ستونزو راوتلي او تر ډېره په خپلو پښو ولاړ سيال ته متوجه کوي، له بلې خوا افغان ولس هم د هغو تېرو ترخو خاطرو په ياد کې اچوي، چې د همدې لويديز او روسيې د رقابتونو په ترڅ کې يې زغملي دي. روسانو چې د پخواني شوروي اتحاد پر مهال د امريکې او لوېديځ د ماتولو لپاره په افغانستان کې څه لوبې وکړې، له هيچا هم پټې نه دي، خو دامهال يې يوځل بيا په دغه هيواد کې د نوې لوبې تابيا کړې ده. روسان غواړي په افغانستان کې امريکا له هغه برخليک سره مخامخ وويني، چې دوى خپله د امريکا په مرسته ورسره مخامخ شول. دوى هېڅکله هم د افغان مجاهدينو په لاس هغه ماتې نه شي هېرولاى چې له امريکا سره يې د سړې جگړې پرمهال وليده. هغه ماتې چې پراخ شوروي اتحاد يې په لسگونو ټوټو بدل کړ او اوس يې پر ځاى يوازې پوتين او روسيه پاتې دي.

ددې ټولو ترڅنگ روسيه غواړي د منځنۍ آسيا د تېلو له زېرمو، د افغانستان له ستراتيژيک جغرافيايي موقعيت او د سيمې له يو زيات شمېر نورو اسانتيا و نه د امريکا لاسونه لنډ کړي، هغه لاسونه چې ښايي امريکايي هم په اسانۍ سره ور ټول نکړي. له همدې امله به روسيه دغه لاسونه يا خپله ((چې ښايي دومره ژر يې ونکړاى شي) او يا هم د هغو په مرسته چې له پخوا يې له امريکې سره جگړه ده، لنډ کړي. په دې توگه به افغانستان يوځل بيا د داسې يوې جگړې ډگر شي، چې بې له شکه يې نه زموږ هيوادوال غواړي او نه هم ورته په زړه پورې ده.

بايد وويل شي، چې د روسيې او امريکا سياليو تر دې وړاندې هم افغانان له سختو ستونزو سره مخامخ کړي دي. په اتيايمه لسيزه کې افغانان په ډېره ليوالتيا د شوروي او دهغه د لاسپوڅي حکومت له ماتېدو وروسته د خپل هيواد د بيا رغونې او ابادۍ لپاره رامخې ته شول، خو په خواشينۍ سره بايد ووايو، چې د روسيې او امريکا سياليو د هوسا او په خپلو پښو ولاړ ژوند جوړولو ته پرېنښودل. افغانانو باندې دا ټول شرايط قصدي او د يوې سترې موخې لپاره راوستل شول، تر هغې چې دلته د لسگونو هيوادونو عسکر راغلل او نن مو ټول واک د بل په لاس کې دى، آن مو حکومت د نورو له مرستې پرته خپل شتون د يوې ورځې لپاره هم نه شي باوري کولاى، په دې ټولو برسېره د همدغو بهرنيانو له برکته مو خلک دادى، د سترو ځواکونو د يوې بلې داسې جگړې په درشل کې شپې او ورځې تېروي، چې د ډېرو په وينا خامخا به داځل له اټومي جگړې سره مله وي.

څه بايد وشي؟

افغانستان د تاريخ په اوږدو کې هرځل د استعماري ځواکونو نښه گرځېدلى، که يو مهال پر دغه هيواد چنگيز، تيمور، انگريز او شوروي تاړاکونه کول، دا مهال د امريکې او ناټو د بدو موخو نښه گرځېدلى. زموږ هيواد هېڅ داسې لسيزه نه ده تېره کړې، چې د مغرضو ځواکونو له دسيسو دې بې غمه وي، دامهال هم چې دلته په زرگونو بهرني او له غرضونو ډک ځواکونه ميشت دي، زموږ هيواد د يوې داسې راتلونکې په لور گام اخلي، چې د ډېرو په اند تياره او لورى يې نامعلوم دى. له همدې امله هغه کسان چې خپل هيواد ورته گران او د خپلو خلکو نوره مرگ ژوبله يې نه ده پېرزو، د هغو اندېښنو په اړه پوره اندېښمن دي، چې د افغانستان د راتلونکي په اړه نوې راټوکيږي. دوى په دې فکر دي، که چېرې دا د لسگونو کلونو جگړو ځپلى هيواد يوځل بيا د نړۍ د زبر ځواکونو د سياليو ډگر گرځېده، زموږ خلک به په کې داسې وځپل شي، چې په پښو درېدل به يې ډېر ستونزمن وي. تر دې مهاله هيڅوک هم د افغانستان په نامه د نړۍ له نقشې نه د يوه باتور او وياړلي هيواد د نوم په حذفولو نه دي توانيدلي، خو که دلته د اټومي ياغيانو سيالۍ پيل کېده، نه يوازې داچې زموږ د هيواد نوم به له خطر سره مخامخ شي، بلکې ټوله خاوره به مو د نورو د غوبل ميدان وي او افغان بېچاره به يا د يوه او يا هم د بل لورى نيسي او په دې توگه به له ژوند نه مايوسه د مرگ شېبې شماري.

موږ چې دامهال په سيمه کې د دوو ځواکونو سيالۍ وينو وړانديز کوو، چې په هېڅ صورت دې هم افغانستان د سيالو هيوادونو لورى ونه نيسي، په داسې توگه چې زموږ هيواد له ټولو ښکېلو خواو نه خپل تړون وشکوي او له هر لوري سره د يوه خپلواکه هيواد په توگه چلند وکړي. دا وخت دى، چې افغانستان له پخوا يو موټى او له بهرنيانو سره د دوستۍ او دښمنۍ لورى وټاکي. که زموږ هيواد د اوو کلونو په تېرېدو هم خپله بقا د نورو ځواکونو په شتون کې ويني او په ټينگه يې دلته شتون غواړي، په پوره ډاډ سره ويلاى شو، چې صبا به يې د لويو معاملو پرمهال هم پلوي کوي او په لوى لاس به زموږ هيواد د يوې بربادوونکې بلا په خوله کې ورکوي. اوس موږ ته ښايي چې تر پخوا ډېر د ټولو افغان ځواکونو د راټولولو په فکر کې شو او بې له کوم تبعيض او بهرني فشار نه خپل خلک د افغانيت په محور سره راټول کړو. د افغانستان حکومت او هغې ډلې(که له حکومت سره جوړې دي که مخالفې) چې خلک ورباندې راټوليږي او د هيواد په جوړونه کې رول ادا کولاى شي، ديني او هيوادنى مسئوليت لري، چې په يوه غږ د خپل هيواد د بقا لپاره مټې راونغاړي، دا ډېره جالبه ده، چې روسانو تر اوسه زموږ پر هيواد د يرغل تاوان نه دى راکړى او دلته د يوې بلې سيالۍ خوبونه ويني، په پوره باور سره ويلاى شو، چې دروسيې او ترڅنگ يې د لويديزو مغرضينو اهداف هغه مهال دلته ناکامېداى شي، چې موږ د نورو له احتياجه ځان خلاص کړو او د يوه خپلواک ولس په توگه د خپل هيواد پر سياست کار وکړو. افغانستان بايد په دې پوه شوى وي، چې که څه هم بهرنيانو تېر اووه کاله له افغانستان سره يوه اندازه اقتصادي مرستې وکړې، خو ترڅنگ يې موږ په داسې ستونزو اخته کړو، چې حل ته يې د ټولو سترگې سپينې دي. د همدې لپاره تر ټولو ښه داده چې نور له ټولو سره د دوستي او دښمني پولې وټاکو او داسې سياست غوره کړو، چې نه مو دوستي دومره وي، چې دپرديو سياليو کې ورگډ شو او نه دښمني دومره چې ټول مو له نامه کرکه وکړي.